സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 217

​രാത്രി റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്തു​ നതാഷ കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് ഇറങ്ങിയതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് ആ കറുത്ത ഹിമാലയൻ ബൈക്കിനെയാണ്.

പക്ഷേ സാം അവിടെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആ നിരാശ അവളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു.

​കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ ഗേറ്റിനടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്നും സാരിയിൽ കണ്ടിരുന്ന ഡോക്ടറെ ഇന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ വേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആർത്തിയോടെ വിടർന്നു.

ടൈറ്റ് ചുരിദാറിനുള്ളിൽ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുന്ന നതാഷയുടെ മുലകളും,

ലഗിൻസിനുള്ളിൽ വ്യക്തമായി കാണുന്ന അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തിയും കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ മൃഗം ഉണർന്നു.

​വക്കച്ചൻ ആ നോട്ടം നതാഷയിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ഉടലിലുണ്ടാകുന്ന ചലനങ്ങൾ അയാൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നോക്കി നിന്നു.

നതാഷ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റെ ബാഗും മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.

അവൾക്ക് ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—സാം എന്തുകൊണ്ടാണ് വരാത്തത്?!!!

​വക്കച്ചൻ തന്റെ താടിയിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു,

“ഇന്ന് ഡോക്ടർമ്മ ഒരു രക്ഷയുമില്ലല്ലോ… ആ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ എല്ലാം അങ്ങ് പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ നിൽക്കുകയാണല്ലോ!”

​വക്കച്ചന്റെ ആ കിറിച്ച നോട്ടം തന്റെ പിന്നിലുണ്ടെന്നറിയാതെ നതാഷ സ്റ്റുഡിയോയുടെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത തണുപ്പിലേക്ക് കയറി.

പക്ഷേ ആ തണുപ്പിനേക്കാൾ വലിയൊരു ചൂട് സാമിന്റെ രൂപത്തിൽ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരാനിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾ അപ്പോഴും ഭയത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും ഓർത്തു.