സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 220

ഒരു തവണ പോലും സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടില്ല.

അവൻ വരുമെന്ന് അവൾ അത്രമേൽ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

തന്നെ തന്റെ തടവറയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുമെന്ന് കരുതിയവൻ തന്നെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന തോന്നൽ അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

​ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ, തലതാഴ്ത്തി അവൾ സ്റ്റുഡിയോയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച് കണ്ട സഹപ്രവർത്തകരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും അവൾ മറുപടി നൽകിയില്ല.

പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ അവളുടെ കാർ ഏകാന്തമായി നിൽക്കുന്നു.

കാറിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ഫോൺ ഒന്നുകൂടി പരിശോധിച്ചു.

​സാം ആ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല!

​”സാം… നീ എന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നോ? എന്നെ വെറുമൊരു നേരമ്പോക്കായി നീ കണ്ടോ?”

അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുമ്പോൾ സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

സ്റ്റിയറിംഗിൽ തല ചായ്ച്ച് എങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അവൾ വണ്ടി ഓടിച്ചത്.

റോഡിലെ വെളിച്ചം കണ്ണുനീരിൽ കലങ്ങി അവൾക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങി നിന്നു.

​സ്റ്റുഡിയോയിൽ നിന്നും മെയിൻ ഹൈവേയിലേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപുള്ള ആ ഇടവഴിയിൽ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.

സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ പലതും മിന്നിത്തീരാറായ അവസ്ഥയിലാണ്.

റോഡിന് ഇരുവശവും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റിന് ഒരുതരം നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.

ആ വിജനമായ റോഡിൽ നതാഷയുടെ കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.