സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 220

അവൾക്ക് അവനോടുള്ള ദേഷ്യവും പരിഭവവും എല്ലാം ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.

​നതാഷ: “നീ എന്താ എന്നെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്? ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചെന്നറിയാമോ? നീ എന്നെ ചതിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കരുതി. എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ വയ്യ സാം. ഇനി എന്നെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കരുത്… പ്ലീസ്!”

​സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് ഉയർത്തി.

ആ വിജനമായ വീഥിയിൽ അവരുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം ഉയർന്നു കേട്ടു.

നതാഷയുടെ ചുരിദാറിനുള്ളിലെ ചർമ്മം സാമിന്റെ ജാക്കറ്റിലെ തണുപ്പേറ്റപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചുരുണ്ടു.

​സാം അവളുടെ കാതോരത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ ആ നിഗൂഢമായ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.

​സാം: “ഈ ഏകാന്തതയിൽ നീ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന് വേണ്ടി എത്രമാത്രം ദാഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് കാണണമായിരുന്നു നതാഷാ.

നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെയും നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെയും അപ്പുറം നിനക്ക് ഞാനേയുള്ളൂ എന്ന് നീ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടല്ലോ…!!”

​സാം അവളെ മെല്ലെ അടർത്തി മാറ്റി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുനീരിൽ സാമിന്റെ പ്രതിബിംബം തിളങ്ങി.

ആ വിജനമായ റോഡിൽ, ആരും കാണാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, നതാഷ തന്റെ എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളും സാമിനു മുന്നിൽ അഴിച്ചു വെച്ചു…

​

​സാം തന്റെ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഹിമാലയന്റെ ഗർജ്ജനം ആ ഇടവഴിയിൽ മുഴങ്ങി.