സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 218

അവൻ ഹെൽമെറ്റ് എടുത്തു നതാഷയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

​സാം: “കാർ ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ നതാഷാ… ഈ രാത്രി നമുക്ക് ഈ രണ്ട് ചക്രങ്ങളിൽ മതി. കയറൂ.”

​നതാഷ ഒന്ന് മടിച്ചു.

ഹൈ ക്ലാസ് ജീവിതം നയിക്കുന്ന അവൾ ഇതിനുമുമ്പ് ഒരിക്കലും ഒരു ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ കയറിയിട്ടില്ല.

ആ വലിയ ബൈക്കിലേക്ക് എങ്ങനെ കയറണമെന്നറിയാതെ അവൾ പതറുന്നത് കണ്ട് സാം ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ ഒരു വന്യമായ പരിഹാസവും പ്രണയവും കലർന്നിരുന്നു.

സാം അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

​സാം: “പേടിക്കണ്ട… നിന്റെ ഈ തടവറയിൽ നിന്നും ഞാൻ നിന്നെ ആകാശത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.!!!”

​അവൾ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞതും സാം അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും ബലമായി പിടിച്ച് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വച്ചു.

അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരലുകളുമായി കോർത്തുപിടിച്ചു.

സാമിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ ജാക്കറ്റിന്റെ മണവും നതാഷയെ പൊതിഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്ന് സാം ഗിയർ മാറ്റുകയും ആക്സിലറേറ്റർ ആഞ്ഞു തിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു വെടിയുണ്ട പായുന്നതുപോലെ ആ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.

ആദ്യത്തെ ആ സ്പീഡിൽ നതാഷ പേടിച്ച് കണ്ണുകളടച്ച് സാമിന്റെ മുതുകിലേക്ക് ആഞ്ഞു പറ്റി. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറന്നു.

​വിജനമായ ആ പാതകളിലൂടെ സാം ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ബൈക്ക് പറപ്പിച്ചു.

ആ വിജനതയിൽ മറ്റാരും കേൾക്കാനില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവി:

​സാം: “നോക്കൂ നതാഷാ… ഈ രാത്രി നിന്റേതാണ്! എന്റെ ചായങ്ങൾക്കും കാൻവാസിനും വേണ്ടി ദൈവം എനിക്ക് തന്ന വിരുന്നാണ് നീ! നിന്റെ ഈ ഉടലിനെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു… നിന്റെ ഈ ഭയത്തെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു!”