സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 220

എല്ലാവരും ഈ വേഗതയിൽ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. ഈ നിമിഷം നീ വെറുമൊരു പെണ്ണല്ല, നീ എന്റെ പ്രാണനാണ്!”

​നതാഷ സാമിന്റെ ജാക്കറ്റിൽ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. അവൾക്ക് പേടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരി അവളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കാതോരം ചേർന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

​നതാഷ: “സാം… പേടിയാകുന്നു! പക്ഷേ നീ ഇത്രയും കാലം എവിടെയായിരുന്നു? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇത്രയും കാലം ആ തടവറയിൽ തനിച്ചാക്കിയത്?”

​സാം ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ വിജയാരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ ബൈക്ക് മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും മാറ്റി ആ പർവതങ്ങൾക്ക് താഴെ ചേർന്നുള്ള വിജനമായ ഒരു വഴിയിലേക്ക് വെട്ടിച്ചു.

ഇരുവശത്തും കരിമ്പനകൾ നിരന്നുനിൽക്കുന്ന, വെളിച്ചമില്ലാത്ത ആ വിജനമായ റൂട്ടിൽ അവൻ പെട്ടെന്ന് ആഞ്ഞു ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി. ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ബൈക്ക് നിന്നു.

​നതാഷ ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവന്റെ മുതുകിൽ നിന്നും പതുക്കെ തലയുയർത്തി.

സാം പെട്ടെന്ന് ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അവളെ തനിക്കു നേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരു ആവേശം കത്തിജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​സാം: (അവളുടെ ചുമലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട്) “നീ അറിയുന്നുണ്ടോ നതാഷാ? ഓരോ രാത്രിയും നീ റേഡിയോയിൽ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ആ കൊഴുത്ത ഉടലിനെ എന്റെ കാൻവാസിൽ പകർത്താൻ ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകം! നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുകയല്ല… ഞാൻ നിന്നെ ശ്വസിക്കുകയാണ്!”

​അവൻ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അവളെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു വലിച്ചു.