സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 220

നതാഷയുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ സാം അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് കീഴടക്കി.

ആ വിജനമായ റോഡിന് നടുവിൽ, പെയ്യാൻ നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തിന് താഴെ, അവർക്കിടയിൽ ലോകം നിശ്ചലമായി.

ഒരു തീവ്രമായ ലിപ് ലോക്ക്…!!

നതാഷയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

സാമിന്റെ പരുക്കൻ താടിരോമങ്ങൾ അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ ഉരസിയപ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെയും ആവേശത്തോടെയും കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.

​സാം അവളെ വിട്ടയച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. നതാഷയുടെ ഫുൾ കൈ ചുരിദാറിന്റെ കോളറുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ തന്റെ സ്നേഹം അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​സാം: “നീ എന്റെ പെണ്ണാണ്! മാത്യുവിന്റെ കത്തിക്ക് തൊടാൻ കഴിയാത്ത നിന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ ഇന്ന് കീറിമുറിക്കും… സ്നേഹം കൊണ്ട്!”

​നതാഷ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ സാമിന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി.

​നതാഷ: “സാം… എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ. എവിടെയെങ്കിലും… നിന്റെ അടുത്തേക്ക്. എനിക്ക് ഇനി ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയില്ല.”

​സാം വീണ്ടും അവളെ ബൈക്കിൽ കയറ്റി.

ഇത്തവണ അവൾ അവനെ കൂടുതൽ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ തന്റെ വീടിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് ഒരു പ്രാന്തനെപ്പോലെ ബൈക്ക് പറപ്പിച്ചു.

പോകുന്ന വഴിയിലുടനീളം അവൻ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു കൂവി ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

നതാഷ ആ വേഗതയിൽ തന്റെ കണ്ണുനീർ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങുന്നത് അറിഞ്ഞു.