സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 220

ആ രാത്രിയുടെ അന്ത്യം എവിടെയാണെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ സാം എന്ന ആ ഭ്രാന്തൻ ചിത്രകാരന്റെ കൈയിൽ താൻ അത്രമാത്രം സുരക്ഷിതം ആണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി…

​

​ബൈക്കിന്റെ വേഗത കുറയുമ്പോഴും സാമിന്റെ ചുണ്ടിലെ ആ നിഗൂഢമായ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.

കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി നതാഷ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

​സാം: (അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്ന് മുറുക്കിപ്പിടിച്ച്) “നതാഷാ… നിനക്കായി ഒരു സർപ്രൈസ് അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഞാൻ നിനക്കായി അവിടെ കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.”

​നതാഷ: (ആശ്ചര്യത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും) “സർപ്രൈസോ? എന്താണത് സാം? പ്ലീസ്… ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറയൂ.”

​നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു.

മാത്യുവിന്റെ കൂടെയുള്ള ആഡംബര ജീവിതത്തിൽ സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുപാടു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇതുപോലൊരു ‘സർപ്രൈസ്’ അവൾക്ക് ആദ്യത്തെ അനുഭവമായിരുന്നു.

സാമിന്റെ ഓരോ വാക്കും അവളെ കൂടുതൽ ആകാംക്ഷാഭരിതയാക്കി. പക്ഷേ സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവൻ ആക്സിലറേറ്റർ ഒന്ന് കൂടി കൊടുത്തു.

​

​ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം സാം ആ മലഞ്ചെരുവിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട വീടിന് മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.

ഒരു നില മാത്രമുള്ള ആ പഴയ വീട് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ചുറ്റും കിലോമീറ്ററുകളോളം മറ്റൊരു വീട് പോലും അവിടെയില്ല.

കാടിന്റെയും മലയുടെയും തണുപ്പും ആ നിശബ്ദതയും നതാഷയെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

​നതാഷ: (ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട്) “സാം… ഇവിടെ അടുത്തൊന്നും മറ്റൊരു വീടുപോലുമില്ലേ? നീ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നത്? ഭയങ്കരമായ നിശബ്ദതയാണല്ലോ ഇവിടെ…”