സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 220

ഒരു നേർത്ത സിൽക്ക് തുണി അവളുടെ ഉടലിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു. അവളുടെ കൊഴുത്ത ഉടലിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും, വലിയ മുലകളും ആ റോസ് കളർ മുലഞെട്ടും വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടും, സാമും വക്കച്ചനും വർണ്ണിച്ച ആ തടിച്ച തുടകളും ഒരു ചിത്രകാരന്റെ ഭ്രാന്തമായ കൃത്യതയോടെ സാം അതിൽ പകർത്തിയിരുന്നു.!!

​ചിത്രത്തിലെ നതാഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ദാഹവും ഏകാന്തതയും കലർന്നിരുന്നു.

അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിന് മുകളിൽ സാം തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരച്ചു വെച്ച ആ ചുവന്ന പാടുകൾ… അവ പെയിന്റിംഗിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.

​നതാഷ: (തപ്പിത്തടഞ്ഞുകൊണ്ട്) “സാം… ഇത്… നീ ഇത് എപ്പോൾ? ഞാൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ നിന്നിട്ടില്ലല്ലോ. നീ എങ്ങനെ ഇത്ര കൃത്യമായി…?”

​സാം അവളുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്ന്, അവളുടെ തോളുകളിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.

​സാം: “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ നതാഷാ, നിന്റെ ഉടൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ കാണാതെ അറിയുന്ന ഒരു ഭൂപടമാണെന്ന്.

നീ ഉറങ്ങുമ്പോഴും, നീ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുമ്പോഴും നിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ വരച്ചു തീർത്തിരുന്നു.

മാത്യുവിന് നിന്നെ ഒരു ശരീരം മാത്രമായേ കാണാൻ കഴിയൂ… പക്ഷേ എനിക്ക് നീ എന്റെ ജീവനാണ്.”

​നതാഷ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ രഹസ്യങ്ങളും ഈ കാൻവാസിൽ പരസ്യമായിരിക്കുന്നു. താൻ ഇത്രയും സുന്ദരിയാണെന്ന് അവൾ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് സ്വന്തം ഉടലിൽ ഒന്ന് തലോടി.ആ ചുമരിന് വശങ്ങളിലായി സാം പൂർത്തീകരിക്കാനാവാതെ വച്ച അവളുടെ തന്നെ ചെറിയ പല സയിസിൽ ഉള്ള വാട്ടർകളർ പെയിന്റിംഗ്‌സും നതാഷ നോക്കിനിന്നു…