സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 212

 

അവ ഓരോന്നും ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ഭ്രാന്തമായ ഭോഗത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായിരുന്നു.

 

 

 

​നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പാടുകളിൽ തൊട്ടു നോക്കി.

 

 

 

​നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ… സാം എന്നെ ഇത്രമാത്രം വന്യമായാണോ കീഴടക്കിയത്? ഈ പാടുകൾ മാത്യു കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ!!!”

 

 

 

​മാത്യുവിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്ര വലിയ ചതിയാണ് ചെയ്തതെന്ന ബോധം അവളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നിറച്ചു.

 

പക്ഷേ, ആ പാടുകൾ കാണുമ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സാമിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ഉടലിന്റെ ചൂട് അവൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

 

ആ പാടുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരുതരം നിഗൂഢമായ അഭിമാനമായിരുന്നു.

 

​ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ ആരും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പാടില്ല.

 

സാധാരണയായി സ്ലീവ്‌ലെസ്സ് ബ്ലൗസുകളും മോഡേൺ സാരികളും ധരിക്കാറുള്ള നതാഷ ഇന്ന് ഒരു മാറ്റം വരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.

 

അവൾ തന്റെ അലമാരയിൽ നിന്നും കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫുൾ കൈ ചുരിദാർ എടുത്തു.

 

 

 

​കഴുത്ത് പൂർണ്ണമായും മറയുന്ന തരത്തിലുള്ള ആ വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു—കൈത്തണ്ടയിലെ ആ വലിയ ചുവന്ന പാട് ശരിക്കും മറയുന്നുണ്ടോ എന്ന്.

 

ഒരു സ്‌കാർഫ് കൂടി കഴുത്തിൽ ചുറ്റി അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.

 

ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറാണ്. പക്ഷേ ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ സാമിന്റെ സ്പർശനം ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.