സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 222

“മാത്യു… അത്… ഞാൻ ഇവിടെ ഹോസ്പിറ്റലിനു അടുത്തുള്ള ഫ്ലാറ്റിൽ ആണ്….. എന്റെ ഒരു… പഴയ പേഷ്യന്റ്… അയാൾ വല്ലാതെ ഡിപ്രസ്ഡ് ആണ്. ആത്മഹത്യാ ഭീഷണി മുഴക്കുന്നു. എനിക്ക്… എനിക്ക് അയാളുടെ കൂടെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നു.”

നതാഷ ഫോണിലൂടെ മാത്യുവിനോട്‌ നട്ടാൽ മുളക്കാത്ത കള്ളങ്ങൾ പറയുന്നത് ശെരിക്കും സാം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു…

അയാൾ നതാഷ യേ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരിച്ചിരിച്ചു അയാൾ അവളുടെ നനഞ്ഞ പാന്റി വലിച്ചു ഊരി മാറ്റി…

അവൻ അവളുടെ തടിച്ച പൂറിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു… അവളുടെ പൂറിന്റെ മണം അവനു മത്തുപിടിപ്പിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു…

അവൻ തന്റെ നാവ് നതാഷയുടെ കുട്ടിരോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തടിച്ച പൂർച്ചുണ്ടിലേക്ക് മുട്ടിച്ചു..

​സാമിന്റെ നാവ് കൂടുതൽ തീവ്രമായി ചലിച്ചു. നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ.

“ആഹ്ഹ്ഹ്…”

– നതാഷാ തന്റെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ മാത്യു ഫോണിലൂടെ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ വളരെ പണിപ്പെട്ടു വായ പൊത്തി..

​മാത്യു: “പേഷ്യന്റോ? ഈ പാതിരാത്രിക്കോ? നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് എന്തുപറ്റി നതാഷാ? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കിതയ്ക്കുന്നത്?”

​നതാഷ: (സാമിന്റെ നാവിന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പുളഞ്ഞുകൊണ്ട്)

“അഹ്…അത്… മാത്യു… പടികൾ… പടികൾ വേഗത്തിൽ ഓടിക്കയറിയതാണ്. ശ്വാസം… ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല….നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ വിഷമിക്കണ്ട…..!!”

​മാത്യു: “ആരാണത്? ഏത് പേഷ്യന്റ്? അയാളുടെ ക്ലിനിക്കൽ ഹിസ്റ്ററി നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ? എനിക്കും കൂടി ഒന്ന് നോക്കാമല്ലോ. അയാളെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് നമുക്ക് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ?”