സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 222

സാം അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ ഊമ്പിവലിച്ചു… അവളുടെ സ്പോഞ്ച് മുലകൾ അവൻ അമർത്തി പിടിച്ചു…

സാം നൽകുന്ന ആ വേദനയും സുഖവും കലർന്ന അവസ്ഥയിൽ അവൾ ഒരു പ്രാന്തിയെപ്പോലെ അട്ടഹസിച്ചു.

​സാം അവളുടെ ഉടലിൽ തന്റെ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. ആ രാത്രി മലഞ്ചെരുവിനെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് അവരുടെ സ്വാസോച്ഛാസങ്ങൾ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു.

നതാഷ അറിഞ്ഞു, താൻ ഇനി ഒരിക്കലും മാത്യുവിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകില്ലെന്ന്. അവൾ സാമിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട ലോകത്തിലെ നിത്യകാമുകിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

​മാത്യുവിന്റെ ഫോൺ കോൾ കട്ടായതോടെ നതാഷ കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടന്നിരുന്നു… അവളുടെ വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.

മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടു തിരിച്ചുവന്ന ഒരുവളെപ്പോലെ അവൾ സാമിനെ നോക്കി.

​നതാഷ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സാം… നിനക്ക് പ്രാന്താണോ? മാത്യുവിന് എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ… എന്റെ ജീവിതം അവിടെ തീർന്നേനെ! നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്?”

​സാം കട്ടിലിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല. ഒരു സിഗരറ്റ് കൊളുത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.

​സാം: (പുച്ഛത്തോടെ) “ഭയമുള്ളവർക്ക് എന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ അവകാശമില്ല നതാഷാ. നിനക്ക് ഇപ്പോഴും നിന്റെ ആ പഴയ ലോകത്തോടാണ് കൂറ്. എങ്കിൽ ശരി… നമുക്ക് ഇത് ഇവിടെ നിർത്താം.

നീ നിന്റെ ആ സുരക്ഷിതമായ ചില്ലുകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയിക്കോ…. മാത്യു നിനക്ക് വേണ്ടി അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.!!”