സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 218

പക്ഷേ, മൂന്നാമത്തെ പടിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും സോഫയിൽ നിന്നും മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

​മാത്യു: “ആ… നീ വന്നോ നതാഷാ?”

​അയാൾ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

നതാഷ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു.

അവളുടെ ഹൃദയം തൊണ്ടയിൽ വന്നു മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ വേഗം തന്റെ സ്കാർഫ് കഴുത്തിനോട് ചേർത്ത് മുറുക്കി.

​മാത്യു: “നേരം ഒരുപാട് വൈകിയല്ലോ. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ പേഷ്യന്റ്? അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ആശ്വാസമുണ്ടോ?”

​നതാഷ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒന്ന് കൃത്രിമമായി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയി.

​നതാഷ: “അത്… അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല മാത്യു. വല്ലാതെ ഡിപ്രസ്ഡ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ അയാളെ കുറേ നേരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മെഡിസിൻസ് കൊടുത്ത് അയാൾ ഉറങ്ങിയ ശേഷമാണ് ഞാൻ ഇറങ്ങിയത്.”

​അവൾ പച്ചക്കള്ളങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി നിരത്തുമ്പോൾ മാത്യു അത് പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

​മാത്യു: “നീ ശരിക്കും ഒരു ഗ്രേറ്റ് ഡോക്ടറാണ് നതാഷാ.
സ്വന്തം ഉറക്കം പോലും കളഞ്ഞു നീ മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി ഓടുന്നുണ്ടല്ലോ.
നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്. വേഗം പോയി ഫ്രഷായിട്ട് കിടന്നുറങ്ങൂ.”

​മാത്യു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.

ആ ചുംബനം ഒരു പൊള്ളൽ പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

സാമിന്റെ വന്യമായ ഉമ്മകൾ ഏൽപ്പിച്ച പാടുകൾക്ക് മുകളിൽ മാത്യുവിന്റെ പവിത്രമായ ആ സ്പർശനം അവളിൽ അസഹനീയമായ കുറ്റബോധം നിറച്ചു.