“സാം… എങ്ങോട്ടാ ഈ അവസ്ഥയിൽ?”
സാം മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ ആ വേട്ടക്കാരന്റെ നിഴൽ പോലുമില്ലായിരുന്നു.
“ഹിമാലയത്തിലേക്ക്…!!”
”അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് ബാക്കിയുള്ള ഈ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തണം.
അമലയുടെ ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം, പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ എനിക്ക് മടങ്ങണം.
നീ മാത്യുവിനെ തിരിച്ചുപിടിക്കണം നതാഷാ…
അയാൾ നിന്നെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശാപം പോലെ നിന്റെ ജീവിതം തീരരുത്.”
സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. നതാഷ നോക്കിനിൽക്കെ അയാൾ ആ വളവുകൾ കടന്നു മറഞ്ഞു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ധീരമായ യാത്രയായിരുന്നു അത്.
മാത്യു ദൂരെ തന്റെ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു ആ കാഴ്ച കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പകയും പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോയി. സാം എന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നുപോയ ഒരു പേമാരി പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
നതാഷ തളർന്ന് റോഡരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളായിരുന്നു:
ഒന്ന്, മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്ന സാമിനെ ഓർത്തുള്ള വിലാപം.
രണ്ട്, താൻ വഞ്ചിച്ചുവെങ്കിലും തന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന മാത്യുവിലേക്കുള്ള മടക്കം.
കാടിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. സാം പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നതാഷ മന്ത്രിച്ചു,
“യാത്ര പറയുന്നില്ല സാം… എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് നീ നിന്റെ അമലയെ കണ്ടെത്തട്ടെ.”
സാം തന്റെ യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മാത്യുവിനും നതാഷയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു അത് തിരിച്ചു വരവില്ലാത്ത ഒരു പോക്കാണെന്ന്.
