ചിലത് അവസാനിക്കുന്നത് നിശബ്ദതയിലാണ്.
മാത്യു സാവധാനം അവിടുന്ന് നടന്നു നീങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി.
പക്ഷേ, തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും നതാഷയോടുള്ള പ്രണയവും അതേസമയം അവൾ വരുത്തിയ മുറിവുകളും ഒരേപോലെ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ നോക്കി അവസാനമായി പറഞ്ഞു:
”നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ ഒരേ വികാരങ്ങളുടെ തടവുകാരാണ് നതാഷാ…
പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് നമ്മൾ സ്വതന്ത്രരാണെന്ന് തോന്നാം, പക്ഷേ നാം നെയ്തെടുത്ത ഈ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ചുറ്റും ഒരു ‘സുതാര്യമായ തടവറ’ തീർത്തിരിക്കുകയാണ്.”
അതായിരുന്നു സത്യം. കാണാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ തകർക്കാൻ പറ്റാത്ത ആ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അവർക്ക് ഇനി പഴയതുപോലെ പുറത്തുകടക്കാനാവില്ല.
സാം മരിച്ചെങ്കിലും, അയാൾ അവർക്കിടയിൽ തീർത്ത ആ സുതാര്യമായ മതിൽ എന്നും അവിടെയുണ്ടാകും.
അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ടു ദിശകളിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.
ഹൈറേഞ്ചിലെ ആ മലഞ്ചെരിവിൽ സാമും അമലയും ശാന്തരായി ഉറങ്ങുമ്പോൾ, മാത്യുവും നതാഷയും തങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ സുതാര്യമായ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
(തീർത്തു.)
[ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ ]