വിരിച്ച വലയിൽ സാർ വീണു കഴിഞ്ഞു എന്ന ബോധ്യം അവൾക്ക് വലിയൊരു ആവേശം നൽകി.
ശിവശങ്കർ സാർ പോയി അധികം വൈകാതെ തന്നെ വീണ്ടും കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി. വാതിൽ തുറന്ന വിസ്മയ കണ്ടത് അല്പം അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
വാതിൽക്കൽ രാഘവനും സരസ്വതിയും അഭിയും നിൽക്കുന്നു. അഭിയുടെ കയ്യിൽ വിസ്മയയ്ക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയ ഭക്ഷണപ്പൊതിയുണ്ട്. പക്ഷേ, അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അവസ്ഥ കണ്ട വിസ്മയ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു. രണ്ടുപേരും നല്ലവണ്ണം മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിൽക്കാൻ പോലും ബാലൻസ് കിട്ടാതെ രാഘവൻ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”മോളേ… വിസ്മയേ…” രാഘവൻ നാവു കുഴഞ്ഞുകൊണ്ട് വിസ്മയയെ പിടിച്ചു. “അച്ഛന്റെ… അച്ഛന്റെ ചക്കരക്കുട്ടി…
ദേഷ്യത്തിലാണോ? കൊണ്ടുപോകാത്തതിന്… സോറിട്ടോ…” അദ്ദേഹം വിസ്മയയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കൊഞ്ചിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
സരസ്വതിയുടെ അവസ്ഥയും ഒട്ടും മോശമല്ലായിരുന്നു. ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞുനിന്ന് അവർ പറഞ്ഞു, “സോറി മോളേ… മോളെ കൊണ്ടുപോകണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല… ദേ… നിനക്ക് പാർസൽ ഒക്കെ കരുതിയിട്ടുണ്ട്… നീ അത് കഴിച്ചോ…” മദ്യപിച്ചവർ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞാണ് സരസ്വതിയിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നത്.
പെട്ടെന്ന് സരസ്വതി രാഘവനെ നോക്കി പരിഭവം പറഞ്ഞു, “എന്താ ചേട്ടാ ഈ കാണിക്കുന്നത്? മതി… അവളെ പുന്നാരിച്ചത് മതി. ഇപ്പോൾ നമുക്കൊന്നും ഒരു വിലയുമില്ലല്ലോ…” അവർ അർത്ഥം വെച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ ഉടനെ സരസ്വതിയുടെ മേലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “കുശുമ്പ് എടുക്കല്ലേ എന്റെ ചക്കരേ… ഞാൻ നിന്നെ മാത്രമേ സ്നേഹിക്കൂ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അവളുടെ തോളിലേക്ക് വീണു.
