രാഘവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അത് കേട്ടുനിന്നു. ശിവശങ്കർ സാർ തന്റെ ബാഗുമായി ഇറങ്ങുമ്പോൾ വിസ്മയ വാതിക്കൽ നിന്ന് സാറിനെ ഒന്ന് നോക്കി പതുക്കെ കണ്ണുചിമ്മി. സാർ ആകെ വിറച്ചുപോയി. വേഗം തന്റെ വണ്ടിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ കൈകളില്ലാത്ത ടോപ്പും വിസ്മയയുടെ ചന്തികളും മാത്രമായിരുന്നു.
അന്നത്തെ പഠിപ്പിക്കൽ കഴിഞ്ഞ് സാർ പോയി. വിസ്മയ വിജയിച്ച ഭാവത്തിൽ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.അവൾ ട്യൂഷന് ഇട്ട കറുത്ത സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പ്
മാറ്റി, രാവിലെ ഇട്ട ആ ഇറുകിയ ഷർട്ടും പാന്റും ധരിച്ചാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വന്നത്. അമ്മ വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അഭിജിത്ത് മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നത്.അപ്പോള് മാത്രമാണ് വിസ്മയയെ അഭിജിത്ത് കാണുന്നത്.
അഭിയെ കണ്ടതും വിസ്മയ അവനെ നോക്കി വശ്യമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവൻ തിരിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തലയ്ക്ക് പതുക്കെ ഒരു കൊട്ടു കൊടുത്തു. “നിനക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ് മാറാനുള്ള സമയം ആയില്ലേ? ട്യൂഷൻ സാർ വന്നപ്പോഴും നീ ഈ കോലത്തിലാണോ നിന്നത്?” എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു.
വിസ്മയ തല തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു, “പിന്നെ, ഞാൻ ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ എന്താ കുഴപ്പം?”
”ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ കുഴപ്പമില്ലേ?” എന്ന് അവൻ ചോദ്യഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല” എന്ന് വിസ്മയ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഉടനെ അഭിജിത്ത് ഒരു സപ്പോർട്ട് കിട്ടാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു: “കേട്ടില്ലേ അമ്മയുടെ പുന്നാര മോൾ പറഞ്ഞത്? അവൾ ഇങ്ങനെയാണോ സാറിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുക !”
adutha part enthayi
udan kanumo
waiting
അച്ഛൻ മതി
വിസ്മയെ ആരായിരിക്കും ആദ്യം പണ്ണുക
ചേട്ടാ super അടുത്ത പാർട്ട് വേഗം ഇടന്നെ വെയ്റ്റിംഗ് ആണ് കഥ നന്നാവുന്നുണ്ട് കൂടുതൽ പേജ് ഇട്ടാൽ നന്നായിരുന്നു