അമ്മക്കൊതിയൻ [Darkson] 58

അതിന് ശേഷമുള്ള നാളുകൾ ഞാൻ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ അമ്മയെ ഓർത്ത് വിടാറുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ തീവ്രത കൂടിയത് നാളുകൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു ഡിസംബർ മാസത്തിലായിരുന്നു.

സമയം പാതിരാത്രി ഏകദേശം ഒന്നര മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. കനത്ത നിശബ്ദതയിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വീടിനുള്ളിൽ, ഫാനിന്റെ ഒരേതാളത്തിലുള്ള കറക്കം മാത്രമാണ് അന്ന് ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങികൊണ്ടിരുന്നത്.

അമിതമായ ദാഹം കാരണം ഉറക്കം മുറിഞ്ഞ ഞാൻ, പാതി തുറന്ന കണ്ണുകളുമായി കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റിട്ട് ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞു മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി ഹാളിലെ കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിലൂടെ അടുക്കള ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

ഉറക്കപ്പിച്ചിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞാൻ.

ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളമെടുത്ത് ആർത്തിയോടെ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഒരല്പം ആശ്വാസം തോന്നി. തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഹാളിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് എവിടെനിന്നോ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം എന്റെ കാതിൽ വന്നു പതിഞ്ഞത്.

അത് കേട്ടതും ഞാൻ ഒന്ന് നിന്നു.

കേട്ടിട്ട് അതൊരു കരച്ചിലിന്റെ ഞെരക്കമായിയായിരുന്നു എനിക്ക് തോന്നിയത്.

വേദനയും സുഖവും ഇടകലർന്ന, ഒരു പെണ്ണിന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദം.

ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി.

ഹാളിൽ എവിടെയും വെളിച്ചമില്ല, പക്ഷേ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറിയുടെ വാതിലിനടിയിലെ വിടവിലൂടെ ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം ഹാളിലെ തറയിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്നുണ്ട്. സാധാരണ ഈ സമയത്ത് ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്ത് കിടന്നുറങ്ങേണ്ടവരാണ് അവർ. പക്ഷെ അന്ന് കഥ അതായിരുന്നില്ല.