ലതിക ഓരോ ഗ്ലാസ് ചായയും അവർക്ക് നീട്ടി. മൂന്നുപേരും പൂർണ്ണ നഗ്നരായി ആ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന പഴയ ഫാനിന്റെ കാറ്റ് അവരുടെ ശരീരങ്ങളിലെ വിയർപ്പിനെ തണുപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആവി പറക്കുന്ന ഗ്ലാസിൽ നിന്നും ഓരോ കവിൾ കുടിക്കുമ്പോഴും ശ്രീനാഥിന്റെ കണ്ണുകൾ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു. അവൻ ഒരിക്കൽ പ്രീതിയുടെ ഉറച്ച മാറുകളിലേക്ക് നോക്കും, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ലതികയുടെ പക്വതയാർന്ന വിരിഞ്ഞ ഉടലിലേക്ക് നോക്കും.
ചായയുടെ ചൂട് ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ ഉടലുകൾ കൂടുതൽ തളരുന്നതുപോലെയും അതേസമയം ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നി പടരുന്നതുപോലെയും അവർക്ക് തോന്നി. പ്രീതി ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിലും കള്ളക്കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ശ്രീനാഥിനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലതികയാകട്ടെ, തന്റെ ഉടലഴക് സാറിനെ കാട്ടിക്കൊടുക്കാനെന്നവണ്ണം കാലുകൾ അകറ്റി അല്പം നിവർന്നിരുന്നു.
ശ്രീനാഥിന്റെ ഉള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു വികൃതി നിറഞ്ഞ ആശയം ഉദിച്ചു. ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പ്രീതിയുടെ അരികിലേക്ക് അവൻ പതുക്കെ നീങ്ങിയിരുന്നു.
“പ്രീതി… ആ ചായ ഇറക്കണ്ട, വായിൽ തന്നെ വെച്ചോളൂ,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചായ ഇറക്കാതെ കവിളുകൾ വീർപ്പിച്ചു നിന്നു. ശ്രീനാഥ് പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ ആ നനഞ്ഞ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് അവൻ തന്റെ അധരങ്ങൾ അമർത്തി. എന്നിട്ട് അവളുടെ വായിലിരുന്ന ആ ചൂടുള്ള ചായ, അവളുടെ ഉമിനീരിന്റെ മധുരത്തോടൊപ്പം അവൻ ആർത്തിയോടെ വലിച്ചുകുടിച്ചു. പ്രീതിക്ക് അതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. തന്റെ വായിൽ നിന്നും അവൻ അത് വലിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ഇക്കിളിയും ലഹരിയും അവളെ ആകെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
