ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച് റെഡിയായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അപ്പോഴേക്കും അബ്ബു ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായയുമായി ആയിഷ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളും ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അവൾ എനിക്ക് തന്ന ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെ ഓർമ്മകളുണ്ടായിരുന്നു.
“ആ, റഹീം മോൻ എഴുന്നേറ്റോ. ചായ കുടിച്ചിട്ട് നമുക്ക് ആ വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ കാര്യത്തിന് പോകണം. സമീറയോട് ബാക്കി പേപ്പറുകൾ കൂടി വാങ്ങി വരണം,” അബ്ബു പത്രം മടക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ റെഡിയാണ് അബ്ബു. ദാ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങാം,” ഞാൻ ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
ആയിഷ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരികെ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഫയലുകൾ അടങ്ങിയ കവർ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. “റഹീം, ഇത്ത പറഞ്ഞ ബാക്കി ആധാരത്തിന്റെ കോപ്പികൾ ഇതിലുണ്ട്. കൃത്യമായി ഏൽപ്പിച്ചേക്കണേ.”
“ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം ആയിഷാ,” ഞാൻ കവർ കയ്യിലെടുത്തു.
പത്തു മണിയായപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ബൈക്കുമായി വില്ലേജ് ഓഫീസിന് മുന്നിലെത്തി. ഇന്നലത്തെക്കാൾ അല്പം തിരക്ക് ഓഫീസിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അകത്തേക്ക് നടന്ന് സമീറ ഇത്തയുടെ സീറ്റിന് മുന്നിലെത്തി. ഇത്ത കസേരയിലിരുന്ന് ഗൗരവത്തോടെ ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ഔദ്യോഗിക വേഷത്തിൽ അവർ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇന്നലെ ഫോണിലൂടെ കണ്ട ആ വന്യമായ രൂപം മറ്റൊരാളുടേതാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.
