ഭാമയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഏറി വന്നു. ചെക്കന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ എന്താകും? താനീ ചെയ്യുന്നത് അവന് മറ്റുവല്ല വിചാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുമോ? ഉറുമ്പ് കടിച്ചതിന് മരുന്നിട്ടു കൊടുക്കുന്നതല്ലേ? ഇതിൽ മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ… താൻ കാരണമല്ലേ അവന് ഈ അവസ്ഥ ഉണ്ടായത്? അപ്പോൾ സഹായിക്കേണ്ട കടമ തനിക്കില്ലേ? അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മരം പോലെ നിൽക്കുകയാണ്.
വളരെ സമയമെടുത്ത് സജുവിന്റെ ചന്തിപ്പാളികൾ മുഴുവൻ ഓയിൻമെന്റ് പുരട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭാമ അവന്റെ തോർത്ത് താഴ്ത്തിയിട്ടു.
“തിരിഞ്ഞു നിൽക്കെടാ…” ഭാമ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“വെ… വേണ്ട ഭാമേച്ചീ… ഇത് മതി.” സജുവിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
ഭാമയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ചെക്കൻ ആകെ പെട്ടു നിൽക്കുകയാണ്. ഇനി ഇത് തുടരണോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. പിൻവശത്ത് മരുന്ന് പുരട്ടുന്നത് പോലെയല്ലല്ലോ മുൻവശത്ത്… അവന്റെ സസ്പെൻസ് മുഴുവൻ താൻ കാണേണ്ടി വരും. അവിടെ മരുന്ന് പുരട്ടേണ്ടിയും വരും… നിർത്താമെന്ന് മനസ്സ് പറയുമ്പോഴും ഇത് എവിടെ വരെയെത്തും എന്ന് അറിയാനുള്ള എന്തോ ഒരു കൗതുകം അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.
“സാരമില്ല ചെക്കാ… ഞാൻ കാണാത്തത് ഒന്നും അല്ലല്ലോ. പണ്ട് നിന്നെ എടുത്തു നടന്നപ്പോൾ ഒക്കെ ഈ കോലം ഞാൻ കുറെ കണ്ടതാ. നീ ധൈര്യമായി തിരിഞ്ഞു നിൽക്ക്.” ഭാമ പതിയെ അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചു അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി അവനെ തിരിച്ചു നിർത്തി.
സജു തോർത്തിന്റെ മുൻവശം രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും മറച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ മുഖം ലജ്ജ കൊണ്ട് താഴ്ന്നിരുന്നു. ഭാമ അവന്റെ മുഖത്തേക്കും അരക്കെട്ടിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി. അവൾക്ക് വീണ്ടും മനസ്സിൽ ഒരു കുസൃതി തോന്നി.
