തന്റെ സർവ്വസ്വവും അവൾക്കായി സമർപ്പിച്ച ആ നിമിഷം ഹരി അവളുടെ മുകളിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. രണ്ടുപേരും കിതച്ചുകൊണ്ട് അല്പനേരം ആ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ തുടർന്നു. വിയർപ്പും നനവും കലർന്ന അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറിയിരുന്നു.
പതുക്കെ ഹരി അവളിൽ നിന്നും വേർപെട്ട് അവൾക്കരികിലായി മലർന്നു കിടന്നു. വേണി അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ തല ചായ്ച്ചു. മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ആ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നു.
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു കിടന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ നോവുകൾക്കും ചതികൾക്കും മുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും ഒരു പുതിയ തറവാട് അവർ പണിതുയർത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, വരാനിരിക്കുന്ന സുന്ദരമായ പുലരികളെ സ്വപ്നം കണ്ട് അവർ ആലിംഗനത്തിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.
**– ശുഭം –**
