“ഗോകുൽ… ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മൾ സംസാരിച്ചത്… അതൊക്കെ നീ സീരിയസ് ആയിട്ട് തന്നെയാണോ പറഞ്ഞത്? അതോ ആ നിമിഷത്തെ ആവേശത്തിൽ പറഞ്ഞുപോയതാണോ?”
ഗോകുൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി.
“ചിത്രേ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല. പക്ഷേ ആ പറഞ്ഞതൊക്കെ എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്. നീ മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മോഹവസ്തുവാകുന്നത് കാണാൻ എനിക്കിഷ്ടമാണ്. അവർ നിന്നെ തൊടുന്നത് ആലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കിട്ടുന്ന ആ ഫീൽ…, അതുപോലെ നീ അവരോട് ഇടപഴകുന്നത് കാണുമ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നുന്ന ആ വികാരം… അത് എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.” അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി …
“നിനക്ക് ഞാൻ ഒരു മനോരോഗിയായി തോന്നുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു
ചിത്ര ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഹാസമല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നു. “ഇല്ല ഗോകുൽ. ഞാനും ഇന്നലെ ആലോചിച്ചു. ആദ്യം എനിക്ക് വല്ലാതെ തോന്നി പിന്നെ പേടി ആണ് തോന്നിയത്. പക്ഷേ നിന്റെ ആ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി..
ചിത്ര അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തിനേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം ആകാംക്ഷയായിരുന്നു. “അപ്പോൾ ഇനി എന്താണ്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നമുക്ക് സാധാരണ പോലെ മുന്നോട്ട് പോകാം,” ഗോകുൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇനി നീ ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കുമ്പോഴോ, ആരെങ്കിലും നിന്നെ നോക്കുമ്പോഴോ അത് എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെയ്ക്കരുത്. അത് എനിക്ക് അറിയണം..
ചിത്ര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് പുതപ്പ് മാറിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഗോകുൽ… നീ ശരിക്കും ഇത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? ഞാൻ മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ… അത് നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ലേ?”
