അനുവിന് സാഹിൽ നോക്കിയത് മനസ്സിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ നിന്നു.
സാധാരണ ആയിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്ക് deshyam വന്നേനേ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ സാഹിൽ അവൾക്ക് വെറും delivery boy അല്ലായിരുന്നു.
അവൾ shawl വാങ്ങി chairil വെച്ചു.
“വാ… മോൻ ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കുവാ.”
അവൾ സാഹിലിനെ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
സാഹിൽ bedinte sideil ഇരുന്ന് കുഞ്ഞിനോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“എന്താടാ hero… fever ഒക്കെ മാറിയോ?”
കൊച്ചു ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.
ഒരു നാല് വയസ്സ് കാണും. Fever കൊണ്ട് ആകെ തളർന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ സാഹിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവനും പതിയെ active ആയി.
അവർ toys നെ കുറിച്ചും cartoons നെ കുറിച്ചും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതൊക്കെ നോക്കി നിന്ന അനുവിന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു.
സാഹിൽ കുഞ്ഞിനോട് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിൽ തന്നെ ഒരു caring ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇവൻ ശരിക്കും എന്റെ ഭർത്താവ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ?…” എന്നൊരു ചിന്ത പോലും അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അന്ന് hospitalile ആ ചെറിയ roomil… ഏറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അനുവിന് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചൂട് പോലെ എന്തോ അനുഭവപ്പെട്ടു.
അപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് അടുത്ത order നുള്ള വിളി വന്നു.
ഞാൻ phone നോക്കി,
“എനിക്ക് പോകണം… ഇടക്ക് free ആകുമ്പോൾ വീണ്ടും വരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞു.
അനു ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ “മ്മ്…” എന്ന് തലകുലുക്കി.
ഞാൻ doorinte അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
പക്ഷേ doorinte അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നു .
