ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി 6 [സാഹിൽ] 70

അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ കണ്ണ് തുറന്നിരുന്നു.

മുഖം കഴുകി ready ആയി ജോലിക്ക് ഇറങ്ങി.

പക്ഷേ മനസ്സ് ജോലിയിലായിരുന്നില്ല.

Delivery എടുക്കുന്നു.

Food കൊടുക്കുന്നു.

വീണ്ടും അടുത്ത order.

എല്ലാം യന്ത്രം പോലെ.

ഇടയ്ക്ക് കാർത്തിക് എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എടാ, നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“കള്ളം പറയണ്ട. നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.”

ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ചെറിയ headache.”

“ഹ്മ്… അത് വേറെ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ മതി.”

കാർത്തിക് ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ ഞാൻ കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവനറിയില്ലല്ലോ എന്റെ തലയിൽ ഓടുന്ന കാര്യങ്ങൾ.

കാർത്തിക് പോയതിനു ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും bikeൽ കയറി.

റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ഇന്നലത്തെ ഓരോ സംഭവവും വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു.

ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ഇത്രയും up and down ഉണ്ടാകുമോ ജീവിതത്തിൽ?

രാവിലെ സന്തോഷം.

ഉച്ചയ്ക്ക് excitement.

വൈകുന്നേരം tension.

രാത്രി goodbye.

അവസാനം block.

എനിക്ക് അലീനയോട് ദേഷ്യം തോന്നി.

സത്യത്തിൽ മരിയയോട് എല്ലാം പറയേണ്ടതായിരുന്നു.

അലീന ജനലിനരികിൽ നിന്നത്.

ഒളിഞ്ഞ് നോക്കിയത്.

എല്ലാം.

ഒരു പണി കൊടുക്കാമായിരുന്നു.

ആ ചിന്ത വന്നപ്പോൾ ഞാൻ bike ഒന്ന് പതുക്കെയാക്കി.

പിന്നെ തന്നെ ചിരി വന്നു.

“എന്തിനാ?”

“അവൾ ചെയ്തതൊക്കെ ഒരു അമ്മ ചെയ്യുന്നതല്ലേ?”

അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് വേറെ ആരായാലും അതുതന്നെ ചെയ്തേനേ.

ആ ചിന്ത വന്നതോടെ ദേഷ്യം കുറച്ചു.

പക്ഷേ വിഷമം പോയില്ല.

എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ.

ഒരു ഉത്സാഹമില്ലായ്മ.

ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ.