എന്റെ സ്വന്തം മമ്മി [ഹസ്ന] 156

എന്നാലും ഞങ്ങൾ മുറിടെ പൊറത്തു നിന്ന് ശംബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

ഇനി ഇവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് മനസ്സിലായ വിദ്യ എന്നെ പിടിച്ചു റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാൻ റെഡി ആയി..

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തിരികെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. എന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. വിദ്യ വാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. പുറത്തെ മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിനെക്കാൾ കടുത്ത ഒരു വിറയൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിദ്യ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം യാഥാർത്ഥ്യബോധമായിരുന്നു.

​അവൾ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തി.

​വിദ്യ: “ദീപു… നീ ആകെ തളർന്നുപോയല്ലോ. ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ, ഇക്കാലത്ത് ഇതൊക്കെ ഓരോരുത്തരുടെ പേഴ്സണൽ ചോയ്‌സ് ആണ്. നിന്റെ അമ്മ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്, ഒപ്പം അവരുടെ ജീവിതവും ആസ്വദിക്കുന്നു. അതിനെ ആ രീതിയിൽ മാത്രം കണ്ടാൽ മതി.”

​ഞാൻ ഒന്നു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ഉള്ളിലെ ആ പുകച്ചിൽ പതുക്കെ മാറി ഒരുതരം ആശ്വാസമോ അതോ യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളലോ എന്തോ ഒന്നിലേക്ക് മനസ്സ് മാറി.

വിദ്യ എന്റെ മുഖം അവളുടെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ കൈകളുടെ ചൂട് എന്നെ ഉണർത്തി.

​വിദ്യ: “ഇനി നീ മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യം ആലോചിച്ച് സമയം കളയണ്ട. നമ്മുടെ സമയം കളയാൻ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല…”

(തുടരും…)