സന്ധ്യ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ജനലിലൂടെ വന്ന നേർത്ത വെളിച്ചം അവളുടെ മിനുസപ്പെടുത്തിയ തോളുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു. അവൾ തളർച്ചയോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ന്നു. “അർജുൻ… നീ എന്നെ വല്ലാതെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞു…
അമ്മ പൂർണ്ണമായും നിന്റേതാണ് മോനേ.” മകന്റെ അളവറ്റ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച ഒരു പുതിയ സ്ത്രീയായി അവൾ ആ സൂര്യോദയത്തെ പുഞ്ചിരിയോടെ വരവേറ്റു.
ആ രാത്രിയിലെ തീവ്രമായ സെഷനു ശേഷം തളർന്നുറങ്ങിയ സന്ധ്യ ഉണരുമ്പോൾ ഉച്ചകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അർജുൻ അരികിൽ തന്നെ ഇരുന്ന് അവളുടെ ഹെയർ സ്റ്റൈലിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിക്കുകയായിരുന്നു. “അമ്മേ…
ഇപ്പോൾ എന്ത് തോന്നുന്നു?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. സന്ധ്യ അവന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർന്നു. “അർജുൻ… അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഇതാണ് നമ്മുടെ വിധി.” അർജുൻ അവളെ വശ്യമായി നോക്കി. “അതെ അമ്മേ. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ അമ്മയും മകനുമാണ്. പക്ഷേ ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അമ്മ എന്റെയാണ്.”
സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കം പടർന്നു. തന്റെ മകന്റെ ആ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നതിലാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “മോനേ… ഇനി ഈ സന്ധ്യ നിന്റെ മാത്രമാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ എന്നെ മാറ്റൂ. നിന്റെ ആ പരുക്കൻ സ്നേഹം എനിക്ക് ലഹരിയാണ്.” അർജുൻ അവളെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ ആ രഹസ്യലോകം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണതയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഭയമോ സങ്കോചമോ ഇല്ലാതെ, പരസ്പരം ലഹരിയായി മാറിയ ആ രണ്ട് ആത്മാക്കൾ തങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. ഓരോ രാത്രിയും പുലർച്ചെ വരെ നീളുന്ന ആ വന്യമായ കൂടിക്കാഴ്ചകൾക്കായി അവർ കാത്തിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ ശരീരം അർജുന്റെ സ്നേഹത്താൽ ചുവന്ന പാടുകളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, ആ പാടുകൾ അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമായി അവൾ കണ്ടു.
