പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ജനൽത്തിരശ്ശീലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ സൂര്യപ്രകാശം ആ മുറിയിലാകെ സ്വർണ്ണവെളിച്ചം പടർത്തിയിരുന്നു. ഒരു വലിയ കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ, നഗ്നരായി, പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ദേവനും ഗീതുവും കിടക്കുകയായിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ തീവ്രമായ പ്രണയനിമിഷങ്ങളുടെ ആലസ്യത്തിൽ നിന്നും ഗീതുവാണ് ആദ്യം കണ്ണുകൾ തുറന്നത്.
അവൾ പതിയെ തലയുയർത്തി ദേവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഉറക്കത്തിൽ പോലും അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ആ ശാന്തത അവളെ കൂടുതൽ അവനിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു. ഗീതു തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ താടിമുടിയിൽ വളരെ മൃദുവായി തലോടി, തന്റെ ഒരു കൈ അവന്റെ വീതിയേറിയ നെഞ്ചിൽ വെച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവൾ തന്റെ ഒരു കാൽ അവന്റെ ശരീരത്തിന് മുകളിലേക്ക് എടുത്തുവെച്ച് അവനോട് ഒന്നുകൂടി ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ദേവനും പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുന്നിൽ പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകളോടെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന തന്റെ പെണ്ണിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി തന്നിലേക്ക് ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ചുംബിച്ചു.
ആ പ്രണയാന്തരീക്ഷത്തിൽ, ഗീതുവിന്റെ മനസ്സിൽ കുറച്ചുനാളായി അലട്ടിയിരുന്ന ഒരു ചോദ്യം അവൾ വളരെ പതുക്കെ, ഒരുതരം ഭയത്തോടെ അവനോട് ചോദിച്ചു: “ദേവാ… നമുക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ലിവിങ് ടുഗെദർ ആയി ജീവിച്ചാൽ പോരെ?
നിയമപരമായി ഒരു വിവാഹം വേണോ? അജിത്തുമായി ഡിവോഴ്സ് (Divorce) ആയാലും ഇല്ലെങ്കിലും, ഒരു ഡിവോഴ്സി ആയ ഈ പെണ്ണിനെ നീ എന്തിനാ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത്? ആളുകൾ എന്ത് പറയും…?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം കുറ്റബോധവും ആശങ്കയും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
