” അമ്മേ , അച്ഛാ സമാധാനമായില്ലെ ദേ നിങ്ങളുടെ മോൾ , ഇനി എന്നെ വിളിക്കാതെ നേരിട്ടായിക്കോണം മൂവരും കേട്ടൊ. നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷമായില്ലെ ?”
സ്നേഹ ഇടയ്ക്ക് തലയിട്ട് സിറ്റുവേഷൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.
” മോളെ സ്നേഹേ നിന്നോട് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിയാകില്ല , അത്രയ്ക്കും വലിയൊരു സഹായമാ നി ഞങ്ങളോട് ചെയ്തത്. ”
ആര്യയുടെ അമ്മ വിങ്ങിക്കൊണ്ട് സ്നേഹയെ തൊഴുതു
“ഇല്ലമ്മേ ഞാനല്ല , ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ല , ”
അവൾ ആര്യയെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട്
“വേറൊരാൾ ,അത് സമയമാകുമ്പോ ചേച്ചി പറയും അമ്മേ ,(അച്ഛനും അമ്മയും പരസ്പരം അതാരെന്ന രീതിയിൽ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി ) ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ സംസാരിക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ കട്ടുറുമ്പാകുന്നില്ലേ നമ്മളിതില്ലേയ് , ഇനിയിപ്പൊ മോളെക്കിട്ടിയ സ്ഥിതിക്ക് ഈ മോളെ മറക്കുമോ ”
“ഇല്ലമോളെ ഒരിക്കലുമില്ല നീ ഞങ്ങടെ ഇളയ കുട്ടിയ ”
സ്നേഹ കണ്ണു തുടച്ചു കൊണ്ട് മാറി മറ്റൊരു സോഫയിൽ പോയിരുന്നു, ആര്യ തൻ്റെ വീട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ തൻ്റെ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു. ആര്യ അച്ഛനും അമ്മയുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ജെയ്സൺ ഇവിടെന്ത സംഭവിക്കുന്നത് എന്നമട്ടിൽ റൂമിൽ നിന്ന് തല തുവർത്തിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു. സ്നേഹ അവനെ നോക്കി അതുവരെ അവനെ ഒരു വെറുപ്പോടെ മാത്രം നോക്കിക്കണ്ട അവളെ കുറ്റബോധം കീഴ്പ്പെടുത്തി,
അവൾക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകളെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സോഫയിൽ നിന്നെണീറ്റ് അവനു നേർക്ക് ഓടി അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവൻ്റെ മാറിലമർന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആശ്വസ്സിപ്പിച്ചു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ആര്യയെ നോക്കി അവൾ സോഫയിലിരുന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ഏങ്ങി ഏങ്ങി കരയുകയും എന്നാൽ അവനെക്കണ്ട് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്.
