പത്ത് പതിനഞ്ച് മിനിട്ടിൽ അവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ അവൻ നിന്ന് പരുങ്ങി. പിന്നെ സ്നേഹയെ സമാധാനപ്പെടുത്തി ഓരോന്നായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. സ്നേഹ അവനോട് ആര്യയുടെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും വിശദമായി പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് സ്നേഹ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആര്യ അവനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി.
” ഞാൻ കാരണമോ അതെപ്പോ , ഞങ്ങളിങ്ങിനൊരു കാര്യത്തെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചിട്ടേ ഇല്ലല്ലൊ ”
അവൻ അതിശയത്തോടെ സ്നേഹയോട് ചോദിച്ചു.
” അത് ചിലപ്പോൾ അങ്ങിനാടോ , നമ്മളൊന്നും പറയാണ്ടു തന്നെ ചിലരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ നമ്മൾ പ്രകാശം പരത്തും. ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രകാശം പരത്താനെത്തിയ മിന്നാമിനുങ്ങാണ് താൻ. ”
സ്നേഹ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ്റെ തലമുടി കൈകൊണ്ട് കുലച്ച് , സ്നേഹത്തോടെ അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച്
” എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നല്ലെ ഇയാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല അതുകൊണ്ട അങ്ങിനൊക്കെ ”
” ഹേയ് ആര്യ പറഞ്ഞിരുന്നു ഇച്ചിരി മുൻകോപം ഇള്ള കൂട്ടത്തിലാന്ന് , പക്ഷെ പാവമാന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ”
” ആര്യയോ ആര്യേച്ചീന്ന് വിളിക്കട ”
അവൻ മിഴിച്ചു നിന്നു. അവൾ പൊട്ടിച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ എത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
” താങ്ക്സ് താനെത്ര വല്ല്യ കാര്യമാണ് ചെയ്തതെന്ന് തനിക്കറിയില്ല , ആ പാവം ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചു ഇനിയും അതിനെ കരയിക്കരുത്. ”
“ഉം”
“ഞാൻ പോയി ഫുഡ് എടുത്ത് വൈക്കാം താൻ ചേച്ചിയേയും കൂട്ടി വാ ”
സ്നേഹ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി
, അവൻ സന്തോഷത്തോടെയും അഭിമാനത്തോടെയും വീട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കുന്ന ആര്യയെ നോക്കി നിന്നു. അവൾ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവനെ നോക്കി. പിന്നെ കുഞ്ഞുപിള്ളേർ എടുക്കാനെന്ന രീതിയിൽ കൈ കാട്ടും പോലെ അവനു നേരെ കൈ നീട്ടി കെഞ്ചി.
നല്ല കഥ🙂