കളിയാട്ടങ്ങൾ 1 [ലസ്റ്റർ] 16

“ന്റെ പൊന്നേ..ഞാനിനി തിരിച്ചു പോകില്ല. പറഞ്ഞു വിട്ടാ ഞാൻ മരിച്ചു കളയും.” അവരെ വാരിപ്പുണർന്നു, വാഹിദിന്റെ ഭാരം കാരണം ശ്വാസം മുട്ടി മലർന്നു കിടന്ന് നൂറ മന്ത്രിച്ചു.

“നീയെങ്ങാനും മരിച്ചാ കൊന്നു കളയും ഞാൻ.”

വാഹിദ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ അവളെ കളിയാക്കി. കൃത്രിമ കോപത്തോടെ നൂറ അവന്റെ കൈയുടെ മസ്സിലിൽ കടിച്ചു. ചെറിയ വേദന തോന്നിയെങ്കിലും വല്ലാതെ വേദനിച്ചത് പോലെ അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് വാഹിദ് നിലവിളിച്ചു. നൂറ കുടുകുടാ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചപ്പോൾ വാഹിദിന്റെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് ചൂഴ്ന്നിറങ്ങി അമർത്തി ഉമ്മ വച്ചു. തന്റെ തുടയിടുക്കിൽ അച്ചടക്കത്തോടെ വിശ്രമിക്കുന്ന അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ ചെറിയ വിറ പടരുന്നതും നനഞ്ഞു കുഴഞ്ഞു കലങ്ങിനിൽക്കുന്ന പൂറിന്റെ ചാലിലെ ഇറുക്കത്തിൽ വലിയൊരു മരക്കൊമ്പ്വീണുകിടക്കുന്നത് പോലൊരു ഭാരം അമർന്നുതുടങ്ങുന്നതും തിരിച്ചറിഞ്ഞ നൂറയുടെ തുടകൾ പതുക്കെ അകലുകയും അവന്റെ പുറത്ത് അരുമയോടെ അവൾ തടവാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. നൂറയെ ചുംബനങ്ങളുടെ മായാലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന വാഹിദ് അവൾക്ക് ഒട്ടും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാതെ, അപ്രതീക്ഷിതമായി അരക്കെട്ട് ഉയർത്തി പൂറിലേക്ക് കുണ്ണയുമായി പൂറിലേക്ക് ചാടിയൊലിച്ചു.

“ആആആഹ്..”

നൂറയുടെ മണിനാദം പോലുള്ള ശബ്ദം ഒരു നെടുവീർപ്പുപോലെ അവന്റെ ചെവിയുടെ താഴെ മുഴങ്ങി. അവളുടെ കിതപ്പിന്റെ ചുടുശ്വാസം അവന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ രോമാഞ്ചം തീർത്തു. കുറുകലുകളും രോദനങ്ങളും സീൽക്കാരങ്ങളും നിതാന്ത പ്രണയത്തിന്റെ അഭൗമമായ സംഗീത ധാരപോലെ അവന്റെ വികാരക്കോലിൽ ഊർജ്ജം പകരുകയും അവസാനമില്ലാത്ത ദീർഘാമായ കാമകേളിയുടെ വാരിക്കുഴിയിൽ നിറഞ്ഞ മദനമഴയിൽ നിറഞ്ഞ ഉറവച്ചാലിൽ പുലരും വരെ വാഹിദ് നീന്തിതുടിക്കുകയും ചെയ്തു. മുറിയിൽ, ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിന്റെ പുഴയരികിൽ അവരുടെ രതിയാട്ടത്തിന്റെ സംഗീതം അവസാനമില്ലാത്ത മഴഗീതമായി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.