കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 11 [ലസ്റ്റർ] [Climax] 39

“അനാഥനായി വളർന്ന ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ അനുജത്തിയായി മാത്രമേ എന്നും കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. നിന്റെയുള്ളിൽ എന്നെങ്കിലും എന്നോട് പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ശാരികയെ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ സമയത്തെങ്കിലും നിനക്ക് പറയാമായിരുന്നു.”

വാഹിദ് താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ അമ്മുവിനോട് പറഞ്ഞു. അമ്മുവിന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി. മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ ചുവപ്പുകലർന്നു വിറക്കുകയും നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു എന്തിനെന്നറിയാത്ത വേദനയിൽ തേങ്ങിക്കരയുകയും ചെയ്തു. കിഷോറും ആതിരയും അവരെ ആനയിച്ചുകൊണ്ട് പാറപ്പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു.

പിന്നാലെ ചെന്ന വാഹിദ്, അവിടെ നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെയും മാളവികയുടെയും കൂടെ നിൽക്കുന്ന മഞ്ജരിയെ കണ്ടു. ആദ്യമായിട്ടാണ് അവളെ കാണുന്നത്. കിഷോറും ആതിരയും അമ്മുവിനെയും രാജനെയും വാഹനത്തിൽ കയറ്റി അകന്ന് പോകുന്നതും നോക്കി വാഹിദ് ആ വലിയ പാറയുടെ കീഴിൽ നിശ്ചലനായി നിന്നു. പോലീസ് വാഹനം അകന്ന് കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ ആതിര തന്നെമാത്രം നോക്കിയിരിക്കുന്നത് വാഹിദ് കണ്ടു.

ചക്രവാളം പതുക്കെ ചുവന്നു തുടങ്ങുകയും കാറ്റിൽ തണുപ്പുകലരുകയും ചെയ്തപ്പോൾ പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ വാഹിദ്, തന്നെ ആരാധനയോടെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന മഞ്ജരിയുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടു. കുട്ടിത്തം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മുഖത്ത് ചുവന്നു തടിച്ച ചുണ്ടുകളിൽ അവൾപോലും അറിയാതെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ പുഞ്ചിരികണ്ടു. വാഹിദ് മീനാക്ഷിയുടെ സമീപത്തേക്ക് ചെന്നു.

“ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങടെ കുടുംബത്തിലെ മരുമകൻ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. എഴുത്തുകാരൻ ആണെന്ന് നുണപറയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങളായിട്ട് നുണ പൊളിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി.”