കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 9 [ലസ്റ്റർ] 335

“ആഹ്.. അരുത്..ആഹ്.. വാ..ഹിദ്..അആഹ്..”!

മീനാക്ഷി വാഹിദിന്റെ അവസാന തുള്ളി ശുക്ലവും പൂറിലേക്ക് പിഴിഞ്ഞു ആഞ്ഞുകുത്തി പൂറിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് കുണ്ണ കുത്തിയിറക്കിയപ്പോൾ മീനാക്ഷി ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ ഞരങ്ങിപ്പോയി. ഒടുവിൽ അവന്റെ കാട്ടുതീ കെട്ടടങ്ങി കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ കുണ്ടിയിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു വളഞ്ഞു തളർന്നു വീണു.

അവന്റെ ഭാരം താങ്ങാതെ മീനാക്ഷി മലർന്നു കിടക്കുന്ന മാളവികയിലേക്ക് അമർന്നു. കാറ്റും കോളും അടങ്ങിയ കടലുപോലെ മൂവരും ശാന്തമായി. മീനാക്ഷിയുടെ പൂറിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അപ്പോഴും അവന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്ന് ചെറുതായി ശുക്ലം ഒലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മാളവിക മലവും പാലും കലർന്ന കാട്ടിക്കുഴമ്പും പതയും കുടിച്ചു തീർന്നിട്ടും പല്ലിലും ചുണ്ടുകൾക്ക് ഇടയിലും അവശേഷിച്ചത് നാവുകൊണ്ട് നക്കിയെടുത്തു നുണഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. മുഖത്തും കഴുത്തിലും ഒലിച്ചിറങ്ങിയത് പക്ഷേ തുടച്ചില്ല. നനഞ്ഞു കലങ്ങി പാതി കൂമ്പിയ കണ്ണുകളോടെ മൂവരും അതേ കിടപ്പിൽ കിതച്ചു.

(അദ്ധ്യായം 28)

കാഞ്ഞിര പ്പറമ്പിലെ ഏതോ വൃക്ഷക്കൊമ്പിൽ കാലൻ കോഴിയിരുന്നു നീട്ടിക്കരയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. നായകൾ മുമ്പത്തെ പോലെ നീട്ടി ഓരിയിടുന്നില്ലന്ന് വാഹിദ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഗൂഢമായ ഒരു ചിരി വിരുന്നു വന്നു യാത്രപറഞ്ഞു പോയി. ചില്ലകളിൽ നിന്ന് ഇലകളിലേക്ക് തുഷാര കണങ്ങൾ വീഴുന്ന മരംപെയ്യുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ആ രാത്രിയുടെ മൂകതയിൽ ഉയർന്നു കേൾക്കാം.

പൂർണ്ണ നഗ്നരായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ് മൂന്നു പേരും. മാളവിക കളി കഴിഞ്ഞു കിടക്കയിൽ തളർന്നു കിടന്നപ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും നിർവൃതിയിൽ വാഹിദിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിശ്ശബ്ദം കരഞ്ഞു. മീനാക്ഷി അതുകണ്ട് ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ വാഹിദിന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു ചരിഞ്ഞു കിടന്നു.