ഒടുവിൽ മാധവിക്ക് പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അവളുടെ അമ്പതു കഴിഞ്ഞ അമ്മ ഒരാൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു. വാസുകാരണവരുടെ രണ്ടുമക്കളെ കൂടാതെ ജാനകിക്ക് ജാരബന്ധത്തിൽ രണ്ടു മക്കൾക്കൂടിയുണ്ടായി. മാധവിയും രഘുവും.
കാലം പതിയെ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ലോകം മാറുന്നതിനൊപ്പം രാജ്യവും മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കേരളത്തിന് ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ വരികയും നിയമങ്ങൾ വരികയും ചെയ്തു. തറവാടിന്റെ ഭരണ സംവിധാനങ്ങളും ഉടമസ്ഥരും മാറിമറിഞ്ഞു വന്നു. അതിനിടയിൽ കുട്ടികൾ മുതിർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കോരന്റെ മകൾ രാജനും ജാനകിയിൽ പിറന്ന മാധവിയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി.
ജാനകിക്കും കോരനും മാത്രം അറിയുന്ന അവരുടെ രക്തബന്ധം രണ്ടുപേരുടെയും സൗഹൃദത്തിന് വിലങ്ങു തടിയായില്ല. പക്ഷേ രാജനോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞും സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചും, തറവാട്ടിൽ നിന്ന് താൻ പഠിച്ച എഴുത്തും വായനയും കാഞ്ഞിര മുക്കിലുള്ള പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോകാതെ ജോലിക്ക് വന്നിരുന്ന രാജന് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തും മാധവി എപ്പോഴും അവന്റെ അടുത്തു പറ്റിക്കൂടി നിന്നു.
പക്ഷേ ആ അടുപ്പം പതിയെ വളർന്നു വരികയും പറമ്പിലെ വൈക്കോൽ പുരയിലും, പാടത്തെ കാവൽ പുരയിലും അവരുടെ അടുപ്പം സീൽക്കാരങ്ങളും ഞരക്കങ്ങളുമായി മാറി. ഒരു ദിവസം എത്ര തവണ എന്നുപോലും ഉറപ്പില്ലാതെ മാധവി രാജന്റെ കുണ്ണയുടെയും വികാര പ്രകടങ്ങളുടെയും ചുംബനങ്ങളുടെയും പുത്തൻ സുഖത്തിന് അടിമയായി കുത്തി കുഴച്ചു കളിച്ചു കൂത്താടി.
അവൾ വയസ്സറിയിച്ചപ്പോൾ വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ എങ്ങിനെയാണ് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നത് കൊണ്ട് വെള്ളം വരാൻ നേരം രാജനോട് പുറത്തേക്ക് ഊരിയാൽ മതി എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നു. കുറെയൊക്കെ അമ്മയെ അച്ഛൻ ചെയ്യുന്നത് നോക്കി രാജനും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
