ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിനക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം അനു… നിനക്ക് എന്റെ ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ അതും ഞാൻ തരാം. പക്ഷേ എന്നെ പോട്ടേ പക്ഷെ എന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ വീട്ടുകാരെ നീ ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ… പ്ലീസ്! ഈ ദേഷ്യമൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച്, നമുക്ക് ബാക്കിയുള്ളവരെപ്പോലെ നല്ലൊരു ഭാര്യയും ഭർത്താവുമായിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചൂടെ?”
വളരെ ദയനീയമായി ഞാൻ അവളോട് അപേക്ഷിച്ചു.
‘ഭാര്യയും ഭർത്താവുമായിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചൂടെ’ എന്ന ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ ഭാവം വീണ്ടും മാറി. അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
“Just shut your mouth, Abhi!”
അവൾ വീണ്ടും അലറി.
“നിന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ സാധനം എടുക്കാൻ I don’t need your damn permission! നീ എനിക്ക് തരുന്ന ഔദാര്യമൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട, because I know how to take it myself! And what did you just say? Happily married life? Are you completely out of your mind? You and me, living like husband and wife? Don’t make me laugh!”
അവൾ കുറച്ചുകൂടി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് നെഞ്ചിലേക്ക് വിരൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“Listen carefully… നീ എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു സാധനം സൂക്ഷിക്കുന്ന വെറുമൊരു പാത്രം മാത്രമാണ്. Just a mere vessel! അല്ലാതെ നീ എന്റെ ഭർത്താവൊന്നുമല്ല. I will take what is mine when the time is right. അല്ലാതെ നിന്നോട് ചോദിച്ചു വാങ്ങേണ്ട ഗതികേടൊന്നും എനിക്കില്ല. So stop dreaming about this romantic family crap! എന്നെക്കൊണ്ട് കൂടുതലൊന്നും പറയിപ്പിക്കരുത്, don’t test my patience! Just stay away from me!”
