“ആഹ്… പവി… വേദനിക്കുന്നു…” ടീന നിലവിളിച്ചു. അവളുടെ മുലഞെട്ടുകൾ മുറിയുന്നതുപോലെ തോന്നി. വസ്ത്രങ്ങളിലെ വെള്ളം താഴേക്ക് ഇറ്റുവീഴുമ്പോൾ ആ ഭാരം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ രണ്ടുപേരുടെയും ശരീരം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്!” പവി ഒരു ചൂരൽ എടുത്തു അവരുടെ നഗ്നമായ തുടകളിൽ അടിച്ചു. “ഇനി മുതൽ ഈ വീടിന്റെ അയ നിങ്ങളാണ്. തുണികൾ ഉണങ്ങുന്നത് വരെ നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കണം.”
ഭാരം കൂടുന്തോറും അവരുടെ മുലകൾ താഴേക്ക് നീണ്ടു വന്നു. ഓരോ തവണ അവർ അനങ്ങുമ്പോഴും ആ വള്ളി മുലഞെട്ടുകളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. വേദനയും അപമാനവും സഹിക്കാനാവാതെ അമ്മയും മകളും ആ മുറ്റത്ത് കരഞ്ഞു നിലവിളിച്ചു. പവി ഒരു കസേരയിട്ട് അവരുടെ നഗ്നതയും വേദനയും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. തന്റെ പ്രതികാരം ഓരോ നിമിഷവും പുതിയ ക്രൂരതകളിലേക്ക് വളരുന്നത് അവൻ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.
സിറ്റൗട്ടിലെ കസേരയിലിരുന്ന് അമ്മയുടെയും മകളുടെയും ദയനീയമായ നിലവിളി ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് പവിത്രന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പുതിയ ബുദ്ധി ഉദിച്ചത്. മുലഞെട്ടുകളിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയ വള്ളിയിൽ നനഞ്ഞ തുണികളുടെ ഭാരം തൂങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ അവർ വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്നത് അവന് വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദം നൽകി. അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് ഈ നരകത്തിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം വേണോ?” പവി ടീനയുടെ വിയർത്തു കുളിച്ച മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
ടീന വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “വേണം പവി… പ്ലീസ്… ഇതൊന്നു മാറ്റൂ… മുലകൾ അറ്റുപോകാറായീ…”
