മുൻപ് കിട്ടിയ ആ കനത്ത അടിയുടെ വേദനയും പവിയുടെ തടവറയിലെ ക്രൂരതകളും ടീനയുടെ മനസ്സിൽ ഭയമായി നിറഞ്ഞുനിന്നു. വേറെയൊരു വഴിയുമില്ലാതെ, അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ രാഘവന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. രാഘവന്റെ ഉദ്ധരിച്ച പുരുഷത്വം അവന്റെ അടിവസ്ത്രത്തെ കീറി പുറത്തുവരുമെന്ന മട്ടിൽ വിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ടീന പതുക്കെ തന്റെ നാവ് പുറത്തേക്കു നീട്ടി ആ അഴുക്കുപുരണ്ട വസ്ത്രത്തിനു മുകളിലൂടെ നക്കാൻ തുടങ്ങി.
“നന്നായി ആഞ്ഞ് നക്കെടി നായേ… നിന്റെ യജമാനന്റെ ചൂട് നീ അറിയണം,” രാഘവൻ സുഖം കൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ച് അവളുടെ തലയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
കുറേനേരം അവൾ ആ അപമാനവും അറപ്പും സഹിച്ച് അത് നക്കി തുടച്ചതിനു ശേഷം രാഘവൻ അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് മുകളിലേക്ക് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വിയർപ്പും മൂത്രത്തിന്റെ നേരിയ ഗന്ധവും കലർന്ന ആ അഴുക്ക് ജെട്ടി ഊരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട് യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ അത് ടീനയുടെ മുഖത്തേക്ക് അമർത്തി, അവളുടെ തലയ്ക്ക് പിന്നിലൂടെ വള്ളികൾ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി അതൊരു മാസ്ക് പോലെ കെട്ടിക്കൊടുത്തു.
“ഇത് നിനക്കുള്ള സമ്മാനമാണ്. ഞാൻ കുളിച്ചു വരുന്നതുവരെ എന്റെ ഈ മണം ശ്വസിച്ച് നീ ഇവിടെ നിൽക്കണം,” രാഘവൻ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
ടീനയുടെ മൂക്കിലും വായിലും ആ അഴുക്കുതുണി അമർന്നിരുന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെയും മനംപുരട്ടൽ വരുന്നതുപോലെയും തോന്നി. അറപ്പും അപമാനവും കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി ആ ജെട്ടിയിലേക്ക് പടർന്നു. പക്ഷേ, രാഘവൻ അവിടെക്കൊണ്ടും നിർത്താൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
