മാഡത്തിന്റെ നൈറ്റി 7 [Pavi] 72

“ആഹ്…” വേദന കൊണ്ട് എന്റെ ബോധം മറയുന്ന പോലെ തോന്നി. ഞാൻ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് താഴേക്ക് വീഴാൻ പോയി. “വീഴരുത്! എണ്ണടാ നാറി… ഒന്ന്!” അവൾ വീണ്ടും ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. ഓരോ കിക്കിലും എന്റെ അടിവയറ്റിൽ നിന്നും ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു കയറി. “രണ്ട്… മൂന്ന്… നാല്…” ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എണ്ണി.

പതിനഞ്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വേദന കൊണ്ട് എന്റെ നാവ് കുഴഞ്ഞുപോയി. എണ്ണം തെറ്റിയതും ട്രീസ നിർത്തി. “എണ്ണം തെറ്റിച്ചല്ലേ? എങ്കിൽ ആദ്യമേ തുടങ്ങാം. ഇനി ഇരുപത്തഞ്ചു തവണ എണ്ണണം,” അവൾ വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ ആഞ്ഞു. ഓരോ ചവിട്ടിലും എന്റെ ഉണ്ടകൾ പൊട്ടിപ്പോകുന്ന വേദന ഞാൻ അനുഭവിച്ചു. ഇരുപത്തഞ്ചാമത്തെ കിക്ക് കിട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ തറയിൽ വീണുരുണ്ടു.

ട്രീസ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എന്റെ മുഖം തന്റെ കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഇതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ഇനി അറിയാതെ പോലും നീ എന്റെ മുന്നിൽ രണ്ട് കാലിൽ നിവർന്നു നിൽക്കരുത്. എന്റെ മുന്നിൽ നീ വെറുമൊരു മൃഗമാണ്. ഒരു നായയെപ്പോലെ ഇഴഞ്ഞു നടക്കാൻ പഠിക്ക്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

വേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോഴും അവളുടെ ആ ആജ്ഞകൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ വിറച്ചു നിന്നു. തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അവൾ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. ആ രാത്രിയിലെ വേദന എന്റെ ഉള്ളിലെ അടിമയെ പൂർണ്ണമായും അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ തളച്ചിട്ടു
പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയപ്പോൾ ട്രീസ തന്റെ കട്ടിലിൽ നിന്നു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. തറയിൽ അവളുടെ പാദങ്ങൾക്കരികിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നിരുന്ന എന്നെ അവൾ തന്റെ കാൽവിരലുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി വിളിച്ചു. “എഴുന്നേൽക്കടാ പവിത്രേ… സമയം വൈകി,” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പുതിയ ആജ്ഞാശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.