മണിയറക്കള്ളൻ [സ്പൾബർ] 129

“പിന്നേ… വെറുതെ നിന്ന നീ വിയർക്കാൻ… വാടാ മൈരേ ഇങ്ങോട്ട്…”..

മനോജ്, ബാലുവിനെ വലിച്ച് കൊണ്ട് വീട്ടിനകത്തേക്ക് പോയി..അവന്റെ മണിയറയിലേക്കാണവർ പോയത്.. അവിടെ വിവാഹവേഷത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ജിഷ.. അവരെ കണ്ട് ജിഷ എണീറ്റ് നിന്നു..അഭൗമ സൗന്ദര്യം പ്രസരിക്കുന്ന ഒരപ്സരസിനെയാണ് ബാലു അവിടെ കണ്ടത്..കടും ചുവപ്പ് വിവാഹ സാരിയിൽ കത്തിജ്വലിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യ ധാമം..മനോജ് മൈരൻ പറഞ്ഞത് ശരി തന്നെ.. ഇത് പോലൊരു ചരക്ക് ഈ നാട്ടിലില്ല…

ചുക്കിനും ചുണ്ണാമ്പിനും കൊള്ളാത്ത ഈ പൂറന് ഈ വെണ്ണക്കട്ടിയെ എങ്ങിനെ കിട്ടി… ?..അത് മാത്രമോ, അവളുടെ ദേഹത്ത് കുറഞ്ഞത് ഇരുപത് പവൻ സ്വർണമെങ്കിലും കാണും..ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് ഇരുപത് പവൻ കൊടുക്കണമെങ്കിൽ അവർ ചില്ലറക്കാരല്ല..

“മോളേ… ഇതാണ് ബാലു… ഏട്ടന്റെ സുഹൃത്താ…”..

മനോജ്, ഭാര്യക്ക് ബാലൂനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.. അവന്റെ മോളേ വിളി കേട്ട് ബാലൂന് ചൊറിഞ്ഞ് കയറി..

ജിഷ, ബാലൂനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..എല്ലാം തികഞ്ഞൊരു യുവതിയാണ് ജിഷയെന്ന് ബാലു കണ്ടു..പക്ഷേ ജിഷയുടെ മുഖത്ത് ഒരു തരം പുഛമാണെന്ന് ബാലൂന് മനസിലായി.. കുറച്ച് അഹങ്കാരമുണ്ടെന്നും മനസിലായി..എന്നാൽ അതിനെക്കാളൊക്കെ മുകളിൽ അവളൊരു കഴപ്പിയാണെന്ന് ആ മുഖം വിളിച്ച് പറഞ്ഞു..

“ബാലൂനെന്താ ജോലി… ?”..

മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ ജിഷ ചോദിച്ചു..

“എന്ത് ജോലി… ?.

അവനെന്നെപ്പോലെ ഗൾഫ് കാരനൊന്നുമല്ല… ഇവിടെ വീടിനൊക്കെ പെയ്ന്റടിച്ച് നടക്കുകയാ… “..