മരുമകൾ റിയ [ഏകലവ്യൻ] 960

മരുമകളുടെ നിശബ്ദദ കണ്ട് ശ്രീധരൻ പണിക്കിടയിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്തെ??”
“പറമ്പല്ലേ മോളേ.. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകും.

“അയ്യോ.

“പേടിക്കേണ്ട.. ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി.

“പേടിയായി.. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരട്ടെ??”
“എന്തെ??”
“അവിടെ വെളിച്ചം ഉണ്ടല്ലോ.

“ചെളിയും ഉണ്ട്.. മോളുടെ കാലിൽ ചെളിയാകും.

“അത് സാരമില്ല.. എനിക്ക് പേടിയായി.

ഈശ്വരാ ഇവളിതെന്തു ഭാവിച്ചാണ്.
“മ്മ് നോക്കി വാ.

അത് കേട്ട് റിയ മൺതിട്ട ഉയർന്ന ഭാഗത്തോടെ നടന്ന് അയാൾക്കരികിൽ എത്തി.
“കഴിയാനായില്ലേ??”
“ഇതാ ഈ വരമ്പ് അങ്ങോട്ടേക്ക് നീളത്തിൽ കീറിയാൽ തീർന്നു.

“മ്മ്.

ശ്രീധരൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ അവളും നീങ്ങി. ചെറുതായി മണ്ണ് പറ്റിയ അവളുടെ കൊലുസ്സിട്ട കാല്പാദങ്ങൾ അയാൾ കണ്ടു. നേർത്ത നീണ്ട വിരലുകൾ. ശ്രീധരൻ ഇതൊക്കെ കാണുന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും ഇപ്പോഴാണ്.
“കാലിൽ ചെളിയാക്കേണ്ടേ വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ മോളേ അതും ഈ രാത്രിയിൽ.

“അച്ഛനും അതല്ലേ ചെയ്യുന്നത്.

“ഇവളെ കൊണ്ട് തോറ്റല്ലോ.

“ഹി ഹി..

“വെള്ളം റൂമിൽ കൊണ്ടു വച്ചൂടാരുന്നോ??”
“കൊണ്ടു വച്ചതാ.. തീർന്നു പോയി.. അച്ഛനു ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ??”
“ഏയ്‌ ഇല്ല.

“എന്നാൽ പണി ചെയ്യ്.

“അമ്പടി.

“എന്താ.

“ഒന്നുമില്ല.

അച്ഛൻ ഇത്ര ഫ്രീയായി മിണ്ടുന്ന ആളാണെന്നു റിയക്ക് അറിയാമെങ്കിലും ഇപ്പോഴാണ് ബോധ്യമായത്. മുന്നേ ഇങ്ങനെ മിണ്ടിയതാണെങ്കിൽ നല്ലൊരു കൂട്ട് ഉണ്ടാക്കാമായിരുന്നു എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു. മസിലു പിടിച്ച മുഖം കണ്ട് ആവിശ്യത്തിന് മാത്രം മിണ്ടി താനാണ് തെറ്റിദ്ധരിച്ചത്. മഞ്ജു എത്ര കൂളായാണ് പപ്പ വരും എന്ന് പറഞ്ഞത്.
“മോളേ… ഇങ്ങോട്ട് പോര്.. എന്താ ആലോചിക്കുന്നേ?”
ചിന്തയിൽ മുഴുകിയ റിയ അച്ഛൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയത് അറിഞ്ഞില്ല. അവൾ വേഗം അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അങ്ങനെ ശ്രീധരൻ വരമ്പിന്റെ അറ്റം വരെ ചാലെടുത്തു മണ്ണ് പുറത്തേക്കാക്കി ശേഷം നെടുവീർപ്പിട്ട് കൊണ്ട് നിവർന്നു. വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റ് വാഴയിലകളെ തുടരെ തുടരെ ശബ്ദിപ്പിച്ചു.
“ഹാ അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു അല്ലെ??”
“കഴിഞ്ഞു..എന്ന നമുക്ക് പോകാം.