മറുനാട്ടിൽ ഒരു ഓണാഘോഷം 12 [ഏകൻ] 222

ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ മെല്ലെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ ചേച്ചി എന്നോട് ചോദിച്ചു.

” എന്താ എന്റെ മോൻ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്…? എന്റെ മോൻ ചേച്ചിക്ക് ഒന്നും വാങ്ങിയില്ലേ… വരുണിനും കാവേരിക്കും ഒന്നും. നിനക്ക് അവരെയൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടോ …? എന്റെ മക്കളെ.. ”

“ഉണ്ട് ചേച്ചി. എനിക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്. അങ്ങനെ എല്ലാം മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ മുൻപ് തന്നെ തിരിച്ചു ഇവിടെ വരില്ലായിരുന്നോ..? അങ്ങനെ എല്ലാം ഒന്നും മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല ചേച്ചി. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചവരെ മറക്കാൻ ഒന്നും ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല.”

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“മോനെ കിച്ചൂ.. നീ ഇപ്പോഴും അവളെ…!!? ഇനിയും നീ അതും മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കുകയാണോ..? ”

“ഏയ്‌! ഇല്ല ചേച്ചി. അത് മറന്നേക്ക്. ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു പോയി. എന്നെ ഉള്ളൂ. എന്റെ മനസ്സിൽ ഒന്നും ഇല്ല.” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ഏയ്‌! അല്ല. എന്റെ മോനെ ഈ ചേച്ചിക്ക് നന്നായി അറിയാം. അന്ന് മുതൽ അല്ലേ മോൻ ചേച്ചിയോടും പിണങ്ങി നടന്നത്. അമ്മ പോകുന്നതിനു മുൻപ് എത്ര വട്ടം എന്റെ മോനോട് പറഞ്ഞതാ ഒരു വിവാഹം കഴിക്കാൻ. അമ്മ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചതും ആണ് എന്റെ മോന്റെ വിവാഹം. എന്റെ മോൻ വിശ്വസിക്കുമോ എന്ന് അറിയില്ല എന്നാലും അച്ഛനും അത് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.. എന്നിട്ടും നീ സമ്മതിച്ചില്ലല്ലോ.. അതുകൊണ്ടല്ലേ ഇന്നും നീ വിവാഹം കഴിക്കാതെ നടക്കുന്നത്. എന്റെ മോന് ഇപ്പോൾ എത്ര വയസ്സയെന്നാ….! ചേച്ചി നാട്ടിൽ വരട്ടെ!. ചേച്ചി നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നുണ്ട്. മോൻ അതിന് സമ്മതിച്ചാൽ മാത്രം മതി.”