മോനോടൊപ്പം [ജോകാപ്പസ്] 64

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്റെ അരക്കെട്ടിന് മുകളിലൂടെയുള്ള അവന്റെ കൈകൾ ഞാൻ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവന്റെ ആ ഒരു കരുത്തിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മറക്കുകയായിരുന്നു. ഇക്കയുടെ സ്ഥാനത്ത് മോൻ അപ്പോഴേക്കും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പുരുഷനായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുറ്റബോധം എന്നെ വേട്ടയാടിയിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിനായും എന്റെ ശരീരം കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മോന്റെ ആ സാമീപ്യം എനിക്ക് നൽകുന്ന സുഖം മറ്റൊരു ലോകത്താണെന്ന തോന്നലാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്.

ആറാം ദിവസം രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ തന്നെ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം വന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പതിവുപോലെ മോൻ ചായയുമായി വന്നത് ഷർട്ട് ധരിക്കാതെയായിരുന്നു. അവന്റെ ആ വിയർത്തൊലിച്ച നെഞ്ചും തടിച്ച പേശികളും ഇപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു ലഹരിയായി മാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൻ ചായക്കപ്പ് എനിക്ക് തരുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ വിരലുകളിൽ കുറച്ചു നേരം തങ്ങിനിന്നു.

“ഉമ്മീ, ഇന്ന് ഈ സാരിയിൽ ഉമ്മിയെ കണ്ടാൽ ഒരു ഇരുപതുകാരിയാണെന്നേ പറയൂ. നഗരത്തിലെ പിള്ളേരൊക്കെ ഉമ്മിയെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു കേട്ടോ!” അവൻ കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ആകെ ഒരു പരിഭ്രമം തോന്നി.

“പോടാ മോനേ, നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ കളിയാക്കാതെ. നിനക്ക് ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള സ്നേഹം എന്നോട് കാണിക്കണ്ട,” ഞാൻ മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്തി പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി വിടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.