മോനോടൊപ്പം [ജോകാപ്പസ്] 64

ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, പകരം എന്റെ കാലുകൾക്കിടയിലേക്ക് അവന്റെ കാലുകൾ കോർത്തു വെച്ച് അവനെ കൂടുതൽ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പത്താം ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ വെറുമൊരു ഉമ്മയല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായ പങ്കാളിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ ഓരോ ചലനത്തിനും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി വിട്ടുകൊടുത്തു. ആ രാത്രിയിൽ, ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലം എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതായി. അവന്റെ ഉടമസ്ഥതയിൽ ഞാൻ ഒരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

പതിനൊന്നാം ദിവസം പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടർന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ തടസ്സങ്ങളും ആ വെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പതിവുപോലെ അവൻ ചായയുമായി എത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ ആ കണ്ണുകളിൽ എനിക്കായി കരുതിവെച്ച ഒരു ആരാധന ഞാൻ കണ്ടു.

“ഉമ്മീ, ഉമ്മിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ പ്രസരിപ്പുണ്ട്. ഇത്രയും കാലം ഉമ്മിയുടെ ഉള്ളിലെ ആ അഗ്നി ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. എന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയണം,” അവൻ എന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“നീ മാത്രമേ എന്നെ ഇത്രയും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളൂ മോനേ… ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും ജീവനുള്ള പോലെ തോന്നുന്നു,” അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ആ പുകഴ്ത്തലുകൾ എന്റെ സ്ത്രീത്വത്തിന് പുതിയൊരു ജീവൻ നൽകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

പകൽ അടുക്കളയിൽ പാചകം ചെയ്യുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വിടവുപോലുമില്ലായിരുന്നു. അവൻ എന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ചേർന്നുനിന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ച് എന്റെ പുറത്ത് അമർന്നു. അവൻ എന്റെ കഴുത്തിലും മുടിയിലും മുഖം ചേർത്ത് എന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം ആവോളം ആസ്വദിക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.