നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ 2 [ജഗൻ] 204

പുലർകാല വെളിച്ചം പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പള്ളിമേടയിലെ ആ കനത്ത തടിവാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന ഫാദർ മാത്യുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച രാജാവിന്റെ ഭാവമായിരുന്നു. ലുങ്കി മാത്രം ധരിച്ച്, വിരിഞ്ഞ മാറിൽ വിയർപ്പുകണങ്ങളുമായി അദ്ദേഹം വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന തോമസിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നാലെ നാൻസി പുറത്തേക്ക് വന്നു. മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറന്ന്, സാരിയുടെ തുമ്പ് തറയിൽ ഇഴയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആ പാവം. താൻ ദൈവതുല്യം കരുതിയ പുരോഹിതന്റെ മുന്നിൽ തന്റെ സർവ്വസ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ യോനിഭാഗത്ത് ഇടതുകൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ച്, ഓരോ ചുവടിലും അനുഭവപ്പെടുന്ന കഠിനമായ വേദനയോടെ അവൾ ബാത്റൂമിലേക്ക് വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു.

അച്ചന്റെ ആറര ഇഞ്ചുള്ള കുണ്ണ രാത്രി മുഴുവൻ തന്റെ പൂറ്റിൽ ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം താങ്ങാൻ ആ നിഷ്കളങ്കയായ വീട്ടമ്മയ്ക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

തോമസിനെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ചൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം പരിഹാസവും ക്രൂരമായ നന്ദിയും കലർന്നിരുന്നു.

“തോമസേ… നിനക്ക് ഞാൻ എന്ത് നന്ദിയാണ് പറയേണ്ടത്? ഇത്രയും വലിയൊരു ‘സമ്മാനം’ എനിക്ക് തന്നതിന് നിനക്ക് ദൈവം അനുഗ്രഹം നൽകട്ടെ,” അച്ചൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “എടാ… മുപ്പതു കൊല്ലം നീ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇത്രയും മുന്തിയ ഇനം ‘ചരക്കിനെ’ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. നാൻസിയുടെ ഈ വെളുത്ത കൊഴുത്ത ശരീരം… എന്റെ ദൈവമേ! ഇവളുടെ ഈ മുലകൾ ചപ്പാൻ കിട്ടിയ ആ ഭാഗ്യം ഉണ്ടല്ലോ, അത് എടുത്തു പറയേണ്ടത് തന്നെയാണ്. ഇത്രയും കാലം നീ എന്ത് പണ്ണുകയായിരുന്നു ഇവളെ? ഈ വെണ്ണക്കല്ല് പോലുള്ള പരുവത്തിലുള്ള പൂറ് നീ ആർക്കും കൊടുക്കാതെ എനിക്ക് വേണ്ടി കരുതി വെച്ചതാണോ?”