നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 22 [കാവൽക്കാരൻ] 91

ചെവിയിൽ ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല, എങ്കിലും ഓരോ ചുവടും എങ്ങനെ വെക്കണം, വാൾ എത്ര കോണിൽ ചരിക്കണം എന്ന് എന്റെ ഞരമ്പുകളിലേക്ക് ആരോ നേരിട്ട് നിർദ്ദേശം തരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. രുധിരമണി എന്റെ മനസ്സുമായി നേരിട്ട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു! വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല… അമാനുഷികമായ ഊർജ്ജം കൊണ്ട്!

അതൊരു മാന്ത്രികമായ അനുഭമായിരുന്നു.

ഞാൻ വാളോങ്ങുമ്പോൾ, അത് വെട്ടേണ്ട കൃത്യമായ ദിശയിൽ രുധിരമണിയുടെ ഒരു നേർത്ത ചുവന്ന കിരണം എനിക്ക് മുന്നേ സഞ്ചരിച്ചു, ശത്രുവിന്റെ കഴുത്ത് വെട്ടേണ്ട പാത അതെന്നെ കാണിച്ചുതന്നു. ഞാൻ എന്റെ ശരീരം വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള ഭൂഗുരുത്വം ഇല്ലാതാക്കി ആ രത്നം എന്നെ ഒരു തൂവൽ പോലെ പറക്കാൻ സഹായിച്ചു. ആ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഞാൻ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഞാനറിയാതെ തന്നെ പുതിയ ചില തന്ത്രങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.

വെറുമൊരു വാൾപ്പയറ്റല്ല, തക്ഷകൻ പോലും കാണിച്ചുതരാത്ത ചില അഭ്യാസങ്ങൾ!

ഒരൊറ്റ കുതിപ്പിന് വായുവിൽ മലക്കം മറിഞ്ഞ് കുതിക്കുക, നിലത്ത് തൊടാതെ ഭിത്തിയിലെ കരിങ്കല്ലുകളിൽ കാൽകുത്തി ദിശ മാറി ശത്രുവിനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആക്രമിക്കുക, വാൾ കയ്യിൽ നിന്നും എറിഞ്ഞ് അത് ലക്ഷ്യത്തിൽ കൊള്ളുന്നതിന് മുൻപ് കാറ്റിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പറന്നെത്തി ആ വാൾപ്പൊടിയിൽ തന്നെ തിരികെ പിടിക്കുക… ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ എന്റെ ശരീരം പ്രതികരിച്ചു. എന്റെ കയ്യിലെ കറുത്ത വാൾ ഒരു കളിപ്പാട്ടം പോലെ എന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ കറങ്ങി. ഓരോ പുതിയ നീക്കവും ഞാൻ പരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, രുധിരമണി അതിന് പൂർണ്ണ പിന്തുണ നൽകിക്കൊണ്ട് എന്റെ ചുറ്റും കാന്തികവലയം തീർത്തു. എന്റെ ചെറിയ പിഴവുകളെപ്പോലും കാറ്റിന്റെ ഗതിമാറ്റി ആ രത്നം തിരുത്തിത്തന്നു. എന്റെ ഓരോ ചലനവും കൃത്യതയുടെ പര്യായമായി മാറുകയായിരുന്നു.