നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 22 [കാവൽക്കാരൻ] 887

അവർ എന്തെങ്കിലും എന്നോട് ചോദിക്കുമെന്നോ പറയുമെന്നോ ഞാൻ ഒരുനിമിഷം പ്രതീക്ഷിച്ചു. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒന്നുറ്റുനോക്കി. എന്റെ ചോരയൊലിപ്പ് നിന്ന മുറിവുകൾ കണ്ടിട്ടും അവരുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഉണ്ടായില്ല. പരസ്പരം നോക്കിയതല്ലാതെ അവരും ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. അതോടെ എന്റെയുള്ളിലെ സങ്കടം പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു വാശിയായി മാറി. എന്റെ ഈഗോ എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും ചോദിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. യാതൊന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ നേരെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.

ഷവറിൽ നിന്നും വീണ തണുത്ത വെള്ളം എന്റെ ശരീരത്തിലെ ചോരപ്പാടുകളും ചുവന്ന മണ്ണും കഴുകിക്കളഞ്ഞു. മുറിവുകളിൽ വെള്ളം വീണപ്പോൾ നന്നായി നീറിയെങ്കിലും ഞാൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. മനസ്സിന്റെ വേദനയ്ക്ക് മുന്നിൽ ശരീരത്തിന്റെ വേദനയൊന്നും എനിക്കൊരു പ്രശ്നമേ അല്ലായിരുന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞയുടനെ ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി.

ആമിയും നിധിയും അപ്പോഴും കട്ടിലിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ നേരെ വാർഡ്രോബിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അതിലുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും അത്യാവശ്യം സാധനങ്ങളും എല്ലാം ഞാൻ വാരിയെടുത്തു. എന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി കണ്ട് അവർ രണ്ടുപേരും അമ്പരപ്പോടെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്, ഇതെല്ലാം എടുത്ത് എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത്’ എന്ന് ചോദിക്കാൻ അവരുടെ കണ്ണുകൾ പിടയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

പക്ഷെ… എന്റെയുള്ളിലെ ആ പുതിയ മനുഷ്യന്റെ വാശി അപ്പോൾ അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലായിരുന്നു. എന്റെ സാധനങ്ങളുമെടുത്ത്, ഞാൻ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അവിടെ നിന്നു. അവരോടൊന്ന് സംസാരിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് തുടിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ അതിന് നിന്നുകൊടുത്തില്ല. അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നുപോയി.