കിടക്കയിൽ പുതപ്പ് ശരിയാക്കി കിടക്കുന്നതിനിടയിൽ റസിയ പറഞ്ഞു: “ഡാ, നീ അറിഞ്ഞോ? മഴയിൽ നമ്മുടെ ചായ്പ്പിലെ ഓടെല്ലാം തകർന്നു.”
“അത് ഉമ്മ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?” അലി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“ഞാൻ താഴെ പോയിരുന്നു. വലിയൊരു ഇടി വെട്ടിയപ്പോൾ ഉപ്പാനെ നോക്കാൻ പോയതായിരുന്നു.”
അലി അവളെ ഒന്ന് നോക്കി കളിയാക്കി: “ഈ രാത്രിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താഴെ പോയി വന്ന ഉമ്മയ്ക്കാണോ ഇപ്പോൾ പേടി?”
റസിയ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അലി അവളുടെ അരികിലായി കിടന്നു. “അതിനിപ്പോ എന്താ… നീ എന്റെ പൊന്നുമോനല്ലേ? നിനക്ക് എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ കിടന്നാൽ പോരേ? ഞാൻ നിന്റെ ഉമ്മയല്ലേ,” അവൾ ഒരു കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
“പോ ഉമ്മ… ഉമ്മ തനിച്ച് കിടന്നാൽ മതി. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അപ്പുറത്ത് തന്നെയുണ്ടല്ലോ,” അലി നിഷ്കളങ്കമായി മറുപടി നൽകി.
അലിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ റസിയയുടെ മനസ്സൊന്ന് വിങ്ങി. കാലം എത്രയോ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവൾ തന്റെ ഏകാന്തതയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. എങ്കിലും അരികിൽ തന്റെ മകനുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി. ആ തണലിൽ, മഴയുടെ താളത്തിൽ അവൾ വേഗം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
അലിക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം വന്നില്ല. പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാനില്ല. റസിയ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്ന് സുഖമായ ഉറക്കത്തിലാണ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവർ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന നേരിയ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ അലി വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സമയം പുലർച്ചെ രണ്ടരയോടടുക്കുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അതിശക്തമായ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ ഉണ്ടായത്. വെറും സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ആ പ്രകാശത്തിൽ അലി കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ കടന്നുപോയ പ്രതീതിയുണ്ടാക്കി. റസിയ മലർന്നു കിടന്നാണ് ഉറങ്ങുന്നത് 
അവരുടെ നൈറ്റിയുടെ സിബ്ബ് പാതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ, അവരുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത വലതു മുല പൂർണ്ണമായും പുറത്തു കാണാമായിരുന്നു.
