❤️റസിയ❤️ 3 [SKR] 85

അലി വേഗം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ചെന്ന് പണിക്കാരും മറ്റും ചേർന്ന് ഉപ്പൂപ്പനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി. അതിനുശേഷം അവൻ നേരെ കവലയിലേക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും, അവൻ ഒരു ടാക്സി കാറുമായി മുറ്റത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു.

റസിയയും അലിയും ചേർന്ന് അലവി ഹാജിയെ ഇരുവശത്തുനിന്നും മെല്ലെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഇരുത്തി. ഉമ്മൂമ്മ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവുമെന്നതു കൊണ്ടും, അവരെ നോക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടും റസിയ ഇത്തവണ കൂടെക്കയറിയില്ല.

“മോനെ, നീ സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുപോണേ,” അവൾ അലിയോട് പറഞ്ഞു.

അലി കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നതും ഡ്രൈവർ വണ്ടി ജില്ലാ ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി വേഗതയിൽ വിട്ടു. കാർ പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ റസിയയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഭയവും ഉത്കണ്ഠയും ബാക്കിയായിരുന്നു.

നേരം നന്നായി ഇരുട്ടിയിരുന്നു. നിലമ്പൂരിലെ ആ വലിയ മാളികവീടിനു ചുറ്റും രാത്രിയുടെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു പിടിച്ചു. സമയം കടന്നുപോകുംതോറും ഹാളിലെ ക്ലോക്കിലെ സൂചികളുടെ ചലനം റസിയയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉപ്പൂപ്പയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഭയവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.

അതുവരെ അലിയോടൊപ്പം അനുഭവിച്ച കാമത്തിന്റെ എല്ലാ സുഖങ്ങളും ലഹരിയും ആ നിമിഷത്തിൽ അവൾ പൂർണ്ണമായും മറന്നിരുന്നു. തങ്ങൾ മുകളിൽ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന സമയത്താണ് താഴെ ആ വൃദ്ധൻ വീണു കിടന്നതെന്ന ചിന്ത ഒരു വലിയ കുറ്റബോധമായി അവളുടെ മനസ്സിനെ കുത്തിനോവിച്ചു.