കാറിന്റെ വിൻഡോ ഗ്ലാസിലൂടെ റസിയ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, മഴയത്ത് തണുത്തുവിറച്ച് വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന അലിയെ അവ്യക്തമായി കണ്ടു. അവൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കാറിന്റെ പിൻഗ്ലാസ് മെല്ലെ താഴ്ത്തി അവനെ കാറിലേക്ക് വരാൻ കൈവീശി കാണിച്ചു.
തിയേറ്റർ മുറ്റത്തെ കനത്ത മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ റസിയ കൈവീശുന്നത് അലി കൃത്യമായി കണ്ടു. ഇനി ഇവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്നും മഴ നനഞ്ഞാലും വേണ്ടില്ല ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തണമെന്നുമുള്ള ആഗ്രഹം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണർന്നു. അവൻ തലയിൽ കൈവച്ച് ആ പെരുമഴയത്ത് ഓടി കാറിന് അരികിലെത്തി.
അവൻ വരുന്നതു കണ്ട് റസിയ വേഗത്തിൽ കാറിന്റെ പിൻവശത്തെ ഡോർ ഉള്ളിൽ നിന്നും തുറന്നുകൊടുത്തു. അലി ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിന് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്തു,അവന്റെ തലമുടിയും ഷർട്ടിന്റെ തോളുകളുമെല്ലാം മഴവെള്ളത്തിൽ അല്പം നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മുടി കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
”അല്ല ഉമ്മാ… ഇതെന്താ ഇവിടെ ബാക്ക് സീറ്റിൽ വന്നിരിക്കുന്നത്? നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകണ്ടേ?” അലി ചോദിച്ചു.
”പുറത്തെ ഈ കനത്ത മഴ കണ്ടില്ലേ നീ… ഇതൊന്ന് കുറയട്ടെ, എന്നിട്ട് പതുക്കെ പോകാം. അതുമല്ല… ഇപ്പോൾ ഈ പെരുമഴയത്ത് നമ്മളെ ആരും ഇവിടെ വന്ന് കാണാനും പോകുന്നില്ലെടാ,” റസിയ വളരെ വശ്യമായൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചു.
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ അർത്ഥവും കണ്ണുകളിലെ വന്യമായ കാമഭാവവും അലിയെ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിർത്തി. തിയേറ്ററിലെ ഇരുട്ടിൽ വെച്ച് അനുഭവിച്ച ആ സുഖത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം അവളുടെ ഉള്ളിൽ കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
