Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ വായിലേക്ക് മാത്രമല്ല മുഖത്തേക്കും പാൽത്തുള്ളികൾ ചീറ്റി. പെണ്ണ് അത് നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അകത്താക്കി എന്ന് മാത്രമല്ല, മുഖത്തും കുണ്ണയിലും പറ്റിയിരുന്ന ബാക്കി വിരലുകൾ കൊണ്ടും നാക്കു കൊണ്ടും വടിച്ചെടുത്തു രുചിയ്ക്കാനും മടി കാണിച്ചില്ല. അവളുടെ സംഭോഗ കൊതി തീർക്കാൻ പിന്നീട് എല്ലാ പൗർണ്ണമിയ്ക്കും വന്നുകൊള്ളാമെന്നും വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തു അർദ്ധരാത്രിയിൽ വന്നു നിൽക്കണം എന്നും ആരെങ്കിലും പിടിച്ചാൽ ബാധ അഭിനയിക്കണം എന്നും ശട്ടം കെട്ടി ഞാൻ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. പെണ്ണ് ബാധ ഒഴിഞ്ഞപോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ നേരെയാക്കി വീട്ടുകാരോടെല്ലാം സംസാരിച്ചു. അവര് സന്തോഷത്തിനായി തന്ന കുറെ നാണയങ്ങളുമായി ഞാൻ തിരിച്ചു കുടിയിലെത്തി, അടുത്ത പൗർണ്ണമി ആവാൻ കാത്തിരുന്നു."

മൂപ്പൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് ഞാൻ സ്വപ്നലോകത്തു എന്ന പോലെ ഇരുന്നു. ശേഖരനെ നോക്കിയപ്പോൾ കാണാൻ ഇല്ല. തെല്ലു പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഞാൻ മൂപ്പനെ നോക്കിയപ്പോൾ "കുഞ്ഞു വിഷമിക്കണ്ടാ, അവനിപ്പോൾ ഇങ്ങു വരും. ഇതെല്ലാം കേട്ട് അവനു മൂത്തു കാണും. കയ്യിൽ പിടിക്കാൻ പിന്നാമ്പുറത്തു പോയതാവും." എന്നും പറഞ്ഞു മൂപ്പൻ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു

എന്നിട്ടു തുടർന്നു " ഞാനിപ്പോൾ ഇതെല്ലം പറയാൻ കാര്യം, കുഞ്ഞിനോട് ആദ്യം പറഞ്ഞില്ലേ ജന്മനാൽ ഒരു അനുഗ്രഹം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്ന്. അതാണ്, നിയോഗം. നൂറു ലക്ഷത്തിൽ പരം ജന്മങ്ങളിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രം കിട്ടുന്ന ഒരു സൗഭാഗ്യം. അതെനിക്ക് കിട്ടിയത് പോലെ, കുഞ്ഞിനും, കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീജിതനാവും. ജീവനുള്ള കാലത്തോളം പരിചരിക്കാൻ സ്ത്രീകളുണ്ടാവും. ഒരായിരം സ്ത്രീകളുടെ കാമാസക്തി ശമിപ്പിക്കാൻ ഉള്ള നിയോഗവും കുഞ്ഞിനാവും. അതിനു കുഞ്ഞു പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യണ്ട. തേടി വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. പക്ഷെ