Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

വഴിയിൽ കൂടെ പോകുന്നവർ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ സാഹിബിനു ആണ് മാനക്കേട്. അവൾ കുതറി മാറാൻ ശ്രെമിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു

“ഇത്രയ്ക്കും പൂതി ആണെങ്കിൽ വാ വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകാം, ഇവിടെ വച്ചു വേണ്ട”

മുനീറിന്റെ മനസ്സിൽ പിശാച് കയറി. വീടിനുള്ളിൽ വെച്ച് ആകുമ്പോൾ കെട്ടിപ്പിടുത്തം മാത്രമല്ല മറ്റു പലതും നടക്കും എന്നവൻ മനക്കോട്ട കെട്ടി. എങ്കിലും തെല്ലൊരതിശയോക്തിയോടെ അവൻ ആത്മഗതം നടത്തി.

“വീട്ടിനുള്ളിൽ ഉപ്പുപ്പയും സാഹിബും റംലത്തും ഉണ്ടാവും. ഇവിടെ വെച്ചാകുമ്പോൾ ഒന്ന് ഉമ്മ വെയ്ക്കാണെങ്കിലും പറ്റും”

മുനീറിന്റെ ബേജാറ് കേട്ട ആയിഷ കുണുങ്ങിചിരിച്ചു കൊണ്ടു റംലത്തു ചന്തയിൽ പോയതും അവന്റെ ഉപ്പുപ്പയും അവളുടെ മെയ്തീൻ സാഹിബും പാമ്പുകളെ പോലെ ഇണച്ചേർന്നു കിടക്കുന്നതും അവനെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തി. കുറഞ്ഞത് അര മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് ആരും ശല്യത്തിന് വരില്ലായെന്നും റംലത്തിന്റെ ഉടുപ്പുകൾ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് പോകാമെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. റംലത്തിന്റെ തുണി മഴക്കാലത്തു ഉണക്കാൻ വിരിച്ചിടുന്ന മുറിയിലേക്ക് നടന്ന അവളെ അവൻ അവളുടെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ചു ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ അനുഗമിച്ചു. മുറിയിൽ എത്തിയ പാടെ അവൻ അവളെ പിന്നിൽ നിന്നും മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കനത്ത കാർകൂന്തലിനു മുകളിലൂടെ പിൻകഴുത്തിലേക്കു മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു. ഇഷ്ട പ്രാണേശ്വരൻ തന്റെ അധരം നുണഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൾ കൊതിപൂണ്ടു. മുനീറിന് സ്ഥലകാലബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥ ആയിരുന്നു. ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചവനെ പോലെ അവൻ അവളെ തിരിച്ചു നിറുത്തി മുഖമാസകലം തെരുതേരെ ചുംബിച്ചു. ചാമ്പയ്‌ക്കയുടെ നിറമുള്ള, പഞ്ഞിമിട്ടായി പോലെ മാർദ്ധവമാർന്ന ആയിഷയുടെ ചെഞ്ചുണ്ടിലേക്ക് അവൻ ചുണ്ടമർത്തി. ആയിഷ അറിയാതെ വായ തുറന്നു. അവൻ